Współczesny mezalians

Ledwo jedzie, dymi la locomotiva, brak szyby od strony pasażera, klamki urwane. Towarzystwo w szoku. Wówczas wysiadam ja, cały na biało, no może nie na biało, w gumiakach całych ujebanych gnojem, koszula bynajmniej nie Vistula, spodnie z szelkami i wampirki na rękach obowiązkowo. Jebie okrutnie jak na oddziale NFZ. Nie to co u nas, prywatnie. Podchodzę do towarzystwa, wszyscy się na mnie gapią, stary dziewczyny zastygł w bezruchu z kiełbasą nabitą na widelec, Maja wstaje i pyta. Ale co się stało? Komputer pokładowy, na czym stoimy. Proces wczytywania karuzeli spierdolenia ukończony. Stan gotowy do działania. Zaczynamy inbę. Łooo, kieeeerwa.