Tych zakonnic to tu nie chcę | HISTORIE SŁUCHACZY VOL. 4

Nie czekałam. Uciekłam od razu do swojego pokoju. Pokój był dla mnie jak schronienie. Gdy tylko zamknęłam drzwi, od razu przestało być zimno, a zapach stęchlizny zniknął. Niedługo potem wybrałam się do pobliskiej parafii, gdzie co miesiąc odbywały się msze oczyszczające. Po mszy rozmawiałam z księdzem egzorcystą. Swoją drogą, to była bardzo ciekawa rozmowa. Powiedział mi tylko, żebym uważała na siebie. Tak po prostu. Tego dnia nauczyłam się też modlitwy do św. Michała Archanioła, którą często odmawiałam. I po tej mszy sytuacje ustały, ale wróciły jakoś rok temu. Rozmawiałam wtedy na kamerce z moim chłopakiem, gdy nagle poczułam ten charakterystyczny zapach i przeszywające zimno.

Przeraziłam się. Miałam nadzieję, że już nigdy tego nie poczuję i w jednej sekundzie zrobiło się nienaturalnie cicho, było słychać tylko stukot pantofli o podłogę. Zaczęłam odmawiać modlitwę do św. Michała Archanioła i nie przestałam, dopóki Wezuwiusz nie odszedł. Nie widziałam go wtedy na żywo ani nigdy później, tylko w snach. Mój chłopak po tej sytuacji uwierzył mi bez zbędnych tłumaczeń. Widział moje przerażenie. Za każdym razem, gdy miałam podobny koszmar albo sytuację związaną z Wezuwiuszem, zawsze miałam jego wsparcie. W końcu przestało mnie to nawiedzać. Co to było? Nie wiem, ale mam nadzieję, że już nigdy nie wróci. Więc to była historia pierwsza Zofii. Ja biorę łyka herbaty.