Tych zakonnic to tu nie chcę | HISTORIE SŁUCHACZY VOL. 4

Witajcie, Paranauci. Nawet nie macie pojęcia, jak bardzo jestem podekscytowany tym, że właśnie do was piszę. Czuję się trochę tak, jakbym wysłał wiadomość wypełnioną pochwałami i wyrazami uwielbienia do ukochanego celebryty. Jestem waszym ogromnym fanem. Jezu, mam to czytać dalej? Brzmi głupio. Czytaj, czytaj, potrzebuję trochę do wartościowania. Płonę w pąsach. Słucham was praktycznie od samego początku istnienia waszego podcastu, dzięki wam odkryłem również twórczość Maćka. Maćku. I przepadłem w niej do reszty. Maćku. Iga musi mi wybaczyć tę faworyzację i męską solidarność. Nie wybaczam. Idziemy dalej. Żartuję. Wasze ciepłe głosy.

Ktoś docenił nasze głosy. W ogóle Marcin, a bo my się w ogóle nie opowiadaliśmy o tym, że my się z Maciejem spotkaliśmy na żywo. A tak, nie mówiliśmy. We Wrocławiu jak byłam. Nie wspomnieliśmy o tym, ale to było prywatne spotkanie, tak? Niemniej mój Marcin stwierdził, że masz bardzo ładny głos. Ja mówię, no stary, po co wzięłam Maćka do tego podcastu, tak? Jezu, dziękuję. Żeby moje słuchaczki tu przychodziły. To jest prosta zagrywka. To wszystko było przemyślane. Wyrachowana. Nie, tak naprawdę mi się przyśniło. A to jest taka wartość dodana. Wasze ciepłe głosy, straszne opowieści, a także komediowe wstawki towarzyszą mi podczas każdej dłuższej czynności. Jesteście ze mną przy zmywaniu naczyń, przy nauce na kolejny sprawdzian oraz przy telepaniu się komunikacją miejską do budynku szkoły.