Piekło do wynajęcia #5

Gdyż dziś, moi drodzy, będziemy rozmawiać o opętaniach. Tak, i w ogóle dzisiaj będzie taki test naszej znajomości, naszej internetowej przyjaźni, dlatego że z Maćkiem reprezentujemy dwa fronty, dwa zwaśnione plemiona. Chrześcijański, w tym narożniku Maciek, i w drugim narożniku ja, cała na czarno, z moim ateizmem i zapędami do sprawdzania, czy kiedyś jakieś licho się mną wreszcie zainteresuje. Tak jak mówił Maciek dzisiaj o egzorcyzmach, o działaniu złego, o demonach, o kościele, czyli jednym słowem o opętaniach. I dzisiaj możemy się rzeczywiście trochę pościerać, bo jak mówiła Iga, stoimy po różnych narożnikach.

Więc Anneliese Michel urodziła się w 1952 roku w Leipfring, w Bawarii. Urodziła się oczywiście w głęboko religijnej rodzinie katolickiej. Wychowywała się w tej atmosferze tej surowej religijności. Jej matka miała bardzo silne poczucie winy z powodu takiego, że Anneliese była dzieckiem nieślubnym. Dziewczyna w młodości była bardzo pobożna, często uczestniczyła w mszach i modlitwach, miała swoje trzy siostry, chciała studiować pedagogikę, bardzo typowy tryb życia, ale w wieku 16 lat pojawił się problem, bo Anneliese doświadczyła swojego pierwszego ataku padaczki. To jest choroba, która będzie ją prześladować do końca jej życia właściwie. Ten wariant, który posiadała, to padaczka skroniowa, przez którą popadła w depresję i podjęto leczenie farmakologiczne, które miało się zmagać z obiema tymi chorobami właściwie.

Przez kolejne lata jej stan się pogarszał, zaczęły pojawiać się halucynacje, napady drgawek, a także omamy słuchowe i wizje. I w końcu stwierdziła, że głosy, które pojawiły się w jej głowie, nakazują jej popełnić samobójstwo i że w wizjach, w tych halucynacjach, które posiadała, pojawiała się demoniczna twarz diabła. No i Anneliese stwierdziła, że co innego może to być, jeżeli nie opętanie. Więc powiedziała swoim rodzicom, że zagościł w niej diabeł. Przestała tolerować religijne symbole, nie była w stanie przejść obok krzyża, nie mogła wejść do kościoła, odrzucała wodę święconą i próbowała cały czas tych rodziców przekonać, że jest opętana i że potrzebuje egzorcyzmów. Rodzina zwróciła się do kościoła katolickiego, ale prośby zostały odrzucone.

I rodzą się dwa obozy. Bo kościół katolicki będzie mówił, że to jest egzorcyzm i że dziewczynka była rzeczywiście opętana. A w każdym razie część tego kościoła. Natomiast inni ludzie powiedzą wprost, że była chora psychicznie. Na tym właściwie polegała jej cała dolegliwość. Że po prostu była chora i nie udzielono jej właściwej pomocy. I ja się chciałbym najpierw zapytać ciebie, Igo. Co ty o tym myślisz? Bo temat jest bardzo ciężki i ustosunkuję się do niego zaraz, natomiast chciałbym słyszeć twoje zdanie najpierw. Scyzoryki mi się w kieszeniach otwierają, to po pierwsze. Po drugie, znam tę historię dosyć dobrze, dlatego że, tak jak wspomniałeś, była ona przedmiotem katechezy. Pamiętam, że wchodziłam w bardzo żywe dyskusje z katechetą.

No bo diabeł był, ale w ludziach. I też kara za to zaniedbanie jest absolutnie nieadekwatna do czynu, według mnie. Mnie wkurza ta historia strasznie, to co ja ci będę mówić. Tak myślałem, że to będzie ten jeden temat, w którym zgodzimy się w 100%. Bo uważam, że egzorcyzmy Anneliese Michel są jedną z największych skaz na kościele katolickim obecnych czasów. I cała sytuacja jest po pierwsze niezwykle przykra, po drugie niezwykle niesprawiedliwa. A po trzecie stawia bardzo dziwny precedens dla egzorcyzmów, które następują po dziś dzień, bo pojawia się motyw choroby psychicznej i wiemy od razu, że Anneliese była chora. Oprócz padaczki miała jeszcze depresję i prawdopodobnie inne schorzenia, o których akurat nie mówi się otwarcie.

Mhm. Ciężki ten odcinek nam się zrobił. Zaraz trzeba będzie to jakoś, że tak powiem, rozdmuchać. Lżej nie będzie. Nie, lżej nie będzie, bo ja nie przyjdę z lżejszą historią. Niemniej, tak jak mówisz, jest to skaza na wizerunku Kościoła, chociaż nie uważam, żeby była jedną z największych, ale to jest oczywiście moje zdanie. I ja po prostu nie jestem w stanie tego ogarnąć. I opowiadasz o tym, że te nagrania są przerażające i one są przerażające, ale znowu mam dokładnie to samo, co ze wszystkimi innymi poszukiwaniami dowodów na jakiekolwiek zjawiska nadprzyrodzone, bo oczywiście w internecie jest cała masa filmów i zdjęć z egzorcyzmów.

Zgadnijcie, zgadnij Maćku, czy jego autorstwa jest ta książka. Uuu, okej. Mamy trzy opcje. Po pierwsze autorstwa Boga, Biblia. Nie. B. Wisława Szymborska. C. Warrenowie. Chciałem powiedzieć, jedna z pierwszych książek Mroza, bo on przecież już wtedy zdążył ich wysrać z 30. Tak, tak, tak. Ale rozumiem, że chodzi o Warrenów. Tak, tak, tak, zgadza się, chodzi o Warrenów. Ksiądz wręcza kobiecie książkę, publikację Eda i Lorraine Warrenów. Warto tutaj zaznaczyć, że Warrenowie byli kościół abrupt i w ogóle wiele osób, które w tamtych czasach dorastały w bardzo takich religijnych domostwach w Stanach Zjednoczonych i teraz przejawiają pasje związane ze zjawiskami paranormalnymi, zaczynali od Warrenów, dlatego że to były jedyne publikacje, na które pozwalali im rodzice.

Dlatego, że Warrenowie w kółko opowiadali właśnie o tym działaniu szatana i że jak coś złego, dziwnego w domu dzieje, to na pewno to jest diabeł. I posiłkowali się też Kościołem, mieli tam swoje wtyki, więc Kościół ich lubił z wzajemnością. I oni generalnie byli tacy troszeczkę jak Rutkowski świata paranormalnego. To znaczy, jak coś się dziwnego działo, to oni nagle się pojawiali z mediami, tak? I z całą oprawą. No i tak wydarzyło się również tym razem. Przepraszam, bo ja mam w głowie obraz Eda Warrena z tą fryzurą Rutkowskiego i w tej czapeczce. Tak, więc Warrenowie wyczuli fajną historię. Ja jestem sceptycznie nastawiona do tej pary. Jeszcze dzisiaj do tego wrócimy, dlatego że mam ich w polecajkach, wyobraźcie sobie.

Płakać krwawymi łzami. Nie wiem, jakiego określenia użyć. No i podczas tego płaczu, jak w transie, zaczął opowiadać o tym, co mu się przytrafiło. I tu również mamy do czynienia właśnie z takim Z takim potokiem słów, z takim strumieniem świadomości on opowiada wszystko z najmniejszym szczegółem i właśnie z tej rozmowy dowiadujemy się o jego dzieciństwie, o tych wszystkich rzeczach, które mu się przytrafiły. I tutaj po raz pierwszy z ust Eda Warrena pada hasło, że Maurice jest opętany. Wcześniej podejrzewano choroby psychiczne itd., itd. Albo mówiono jakimiś półsłówkami. Oczywiście Nancy miała swoje podejrzenia, ale Warren wydał diagnozę, Maurice jest opętany. No i tutaj na osi czasu mamy już tą interwencję Eda i Lorraine, którzy lobbują interwencję Kościoła.

Jak wspomniała, kobieta miała w sobie coś gadziego, coś zwierzęcego. Podjęta jest kolejna próba egzorcyzmów, bo generalnie to jest tak, przynajmniej tak Watykan rozporządził, że żeby odbył się egzorcyzm, oczywiście taki legit egzorcyzm, bo domyślam się, że po wsiach jest cała masa egzorcyzmów odprawiana, Ale żeby się odbył taki legit egzorcyzm, musi dana osoba mieć kwit od psychiatry, że na pewno nie dolega jej nic, co jest uznane przez świat nauki, że tak to ujmę. No i tutaj najprawdopodobniej tego kwitka zabrakło. Nie mam pojęcia. Kościół raz za razem odrzuca te prośby o egzorcyzm. No i pewnego dnia Warrenowie postanawiają zawieźć Maurice'a osobiście do kościoła, gdzie mógłby uzyskać pomoc, ale już na parkingu z Maurice'em zaczynają dziać się bardzo dziwne rzeczy.

I sam mężczyzna już na tym etapie, już przestaje stawać okonem, mówi, że nie jest w stanie tego znieść. I czuje gdzieś wewnątrz, że Warrenowie jako jedyni są w stanie coś zdziałać w jego sprawie. No i żąda szybkiego spotkania z Edem Warrenem. Grozi, że jeśli nic się nie zmieni, to zabije siebie i zabierze ze sobą Nancy. Więc Warrenom coraz bardziej kurczy się czas. No i jak im dupa już zaczęła palić, to się w końcu zwrócili do księdza z odłamu kościoła. Teraz wybaczcie, na bank coś pokręcę, ale to był duchowny, który reprezentował odłam Kościoła, który nie uznawał jakichś tam zmian, które zaszły w interpretacji prawa kościelnego gdzieś tam na przestrzeni wieków, czyli nie uznawał do końca zdania Watykanu, to znaczy uznawał

O, to jest bardzo ciekawy temat. I nie jesteśmy w stanie dojść, czym jest dusza na przykład, albo czym jest psychika. No to jest tak abstrakcyjne, że może żadna z form nie jest tą niesłuszną, albo słuszną, albo jedyną. Bo tak naprawdę wszystko rozbija się o coś niefizycznego, niewidzialnego. I chyba najważniejsze jest to, żeby działało. I don't know, bo tak naprawdę lekarstwo sami znajdujemy dla siebie, jeżeli ktoś znajduje oparcie w wierze. Oczywiście znowu nie jestem wielką fanką kościoła katolickiego, chciałabym to podkreślić, ale jeżeli ma to komuś pomóc, No to może jest warte zachodu? Nie mam zielonego pojęcia.