Co nas trzyma w stresie?

No i stąd na przykład takie sytuacje mogą się dziać, że kiedy powiedzmy mamy doświadczenie, że zostaliśmy okradzeni przez wysokiego blondyna z wąsem, I następnym razem, na przykład za pół roku, kiedy widzimy podobną osobę, też z wąsem blond i jeszcze wysoką, czyli idealną jak tamta osoba, to zaczynamy, to organizm wysyła sygnał, uwaga, uwaga, taka osoba kiedyś w przeszłości zrobiła ci krzywdę. To jest ta pamięć naszego ciała i to, że stresy odkładają się nie tylko w naszej głowie, która przecież intelektualnie wierzy, no ale to nie jest ten pan, prawda? To nie jest przecież ta sama osoba. Natomiast ciało zapamiętuje sygnał, zapamiętuje wrażenie Zapamiętuje skojarzenie i kiedy już widzi bodziec kojarzący się z tym zagrażającym, to momentalnie reaguje ochronnie.

Im więcej też takiego cieszenia się z drobiazgów, mam wrażenie, bo to jest częstowość tego. Do tych rytuałów na pewno jeszcze wrócimy i będę chciała cię zapytać jakieś takie tipy, podpowiedzi, co zrobić, żeby się tak totalnie zrelaksować i wypędzić te czarne myśli z głowy. Ale chciałam się jeszcze zapytać, z czego wynika? Dlaczego jest tak, że do niektórych stresujących sytuacji jesteśmy się w stanie przyzwyczaić, a inne mogą doprowadzić do różnego rodzaju chorób? Tak naprawdę to, co doprowadza nas do chorób, to jest przewlekłość stresu.

Układ pokarmowy zaczyna reagować na to, co wysyłamy, na to, czym się denerwujemy, więc on jest cały rozregulowany w sytuacji, kiedy jesteśmy mocno zestresowani. Ale to też mogą być bóle głowy, bóle kości, różnego rodzaju na przykład problemy ginekologiczne, plamienia na przykład, tak? One mogą występować, czy rozregulowanie cyklu menstruacyjnego. To przecież też się może zdarzyć wtedy, kiedy jesteśmy mocno spięci, mocno zestresowani. Na przykład chociażby to, że w czasie II wojny światowej przecież kobiety przestawały miesiączkować, ponieważ właśnie organizm był na tyle zestresowany i zajęty przetrwaniem, że wyłączył tę funkcję całkowicie z naszego życia, z naszej codzienności.

Wiesz, czują po prostu taką całkowitą pustkę, ale często zanim ją poczują jeszcze, to mają tak jak to, o czym ty mówisz, czyli mogą na przykład mieć takie poczucie permanentnego wyczerpania, jakby zniechęcenia, zmęczenia, trochę tak jak z depresją. Depresja również nie zawsze objawia się smutkiem, tak jak to stereotypowo wiemy, tylko może się objawiać też na przykład wyczerpaniem, zmęczeniem, brakiem siły na to, żeby wstać z łóżka, brakiem napędu. I ze stresem jest tak samo, że bardzo silny stres, to jego objawem nie będzie tylko taka panika i drżenie rąk, ale może być także to, że my jesteśmy

A jakie mogą być symptomy właśnie tego, że jesteśmy za długo w takim trybie uciekaj albo walcz? Takie zmęczenie, ale na pewno są też jakieś inne oznaki tego, że to już trwa zbyt długo. Kiedy sytuacja jest przewlekle stresująca, to cały organizm daje naprawdę wiele, wiele czerwonych flag mówiących o tym, że trzeba by się zatrzymać. Szkopu w tym, żeby je zauważać, bo często ludzie ignorują te flagi. To jest... jakby z różnych poziomów możemy na to spojrzeć. Przede wszystkim, tak jak mówimy, może nam się zacząć, też Sapolska o tym pisze, sypać zdrowie, tak?

Rzeczami, które mogą się wydarzyć, ale które jednocześnie mogą się też nie wydarzyć. Ale to jest bardzo trudne, żeby, wiesz, wyrzucić coś takiego z głowy, no. Na przykład ktoś wspomina, nie wiem, rozstał się z kimś, no to ludzie potrafią miesiącami rozpamiętywać relacje, mało tego, wizualizować sobie różnego rodzaju scenariusze. Tak, oczywiście. Natomiast my musimy odróżnić te wspomnienia, które są smutne, te wspomnienia, które są takie przykre, od sytuacji, które nas stresują. Bo my bardzo często, jeżeli mówimy o stresie, to raczej wybiegamy myślami w przyszłość, nie w przeszłość.

I tam bardzo często stykałam się z pacjentami po nawrotach psychos. I bardzo często nawroty psychos działy się właśnie wtedy, kiedy osoba doświadczała silnego stresu, kiedy miała ze sobą jakąś bardzo ciężką Co nas trzyma w stresie? No tak, dobra informacja jest taka, że można sobie poradzić ze stresem. Wszystko zaczyna się w głowie i w tej głowie się kończy. I nawet jakieś małe kroczki mogą zmienić nasze życie. I myślę w ogóle, że też ta pozycja, o której cały czas mówimy, może być bardzo ożywcza.

A często są po prostu próbą radzenia sobie ze stresem, taką nieudolną próbą radzenia sobie ze stresem. Bo wiadomo, że jakby te sposoby radzenia sobie mogą być albo destrukcyjne, no albo konstruktywne. I na szczęście zobaczcie Państwo, no ta gruba książka, bo ona też zawiera bardzo dużo, jest tak duża, bo ona też zawiera bardzo dużo możliwości i odniesień do nauki, ale też i sposobów. Dużo sposobów, jak konstruktywnie radzić sobie ze stresem. Ale tak naprawdę, to nie jest odpowiedź na pytanie, jak się nie stresować. Ponieważ, Sapolsky to pisze kilka razy, nie jest tak, nie będzie życie tak wyglądało, że my się nie będziemy stresować.

Co nas trzyma w stresie? Jogą, medytowaniem, czasami afirmacjami jakimiś, czy wizualizacjami spokojnego miejsca. Uczy się dbać o swoje otoczenie, żeby ono było mniej bodźcujące. Uczy się właściwie zarządzać swoim czasem, czyli uczy się tego, że po bardzo stymulującym spotkaniu potrzebuje czasu na odtajanie.