ROZWESELĘ WAS

Chcące żyć, już wychodzicie od nich i wiecie, że będziecie żyli 130 lat, 170, 180, 190, a może nawet 200. I ja właśnie taki byłem. Coś mnie tak niosło. Prawie, że w ogóle taka listopadowa wiosna, coś takiego, że nagle psychiatrka powiedziała, że wszystko to dobrze wygląda. Więc ja od razu pomyślałem, Jezu, a ja jeszcze w jakiejś takiej terapii jestem teraz przypominającej, Poasiowej, psychologicznej, no to jeszcze jakby psychiatka powiedziała, że widzę Pana w dobrym nastroju, Pan jakiś taki jest wyspokojony, uspokojony, ma Pan jakby na sobie teflon i to wszystko, te wszystkie noże od rzeczywistości i wszystkie dramaty, które podsyła Panu telefon i świat, jakoś Pana omijają, że Pan jest taką samotną wyspą szczęśliwości, wyszedłem jakimś takim, byłem właśnie, coś we mnie było takiego, nie wiem czy macie wtedy, że chciałem jakoś też tak

Ale zaraz Wam to zrekompensuję swoimi zakupami. I zrekompensowałem. Nawet chyba za dużo tej soczewicy kupiłem. Już wiem, to wiem na pewno, bo mnie wzdyma. Mam wzdęto Mixa. Bo za dużo tego kupiłem. Już wiem, że będę dzieciom to podarowywał połowę. I w sery poszedłem. I jeszcze jajka kupiłem, mimo że tutaj są, bo pomyślałem sobie, że trzeba to. Trzeba to im... No to okrutne było. No to tak jakbym do sklepu Krakowi wszedł z Legią Warszawa na ustach. Czy coś takiego. I jeszcze taki... Tak mnie to zgasiło. Mimo, że potem już wszystko się pięknie ułożyło pod koniec tego dnia, to niosłem w sobie te smaki i specjały, że... I teraz już sobie obiecuję, słuchajcie, że ich odwiedzę w najbliższym czasie, bo mi fajnie sprzedali, słuchajcie, chleb, chlebek jakiś twarogowy, no, to tylko tam, to tylko Żoli może mieć chlebki twarogowe, to jest taki chlebek, słuchajcie, kto jest na pograniczu, o Jezu, on jest na pograniczu, słuchajcie, w ogóle jakiś ziaren i na pograniczu właściwie ciasta, ale tam jest jeszcze w nim twarożek, więc trzeba go trzymać,