Podróże filozoficzne. Bazylides

Mili słuchacze, pozostajemy w kręgu początków filozofii chrześcijańskiej. Będziemy dzisiaj mówić o Bazylidesie. Nieco się cofniemy w stosunku do naszego ostatniego bohatera Plotyna, ale gdy popatrzymy na rozwój myśli filozoficznej, to ta chronologia powinna być w tym miejscu akurat zaburzona. Bazylides żył w latach od setnego roku naszej ery do 160. Jak pamiętamy, główną osią ówczesnej filozofii było rozwikłanie tegoż najistotniejszego problemu, jak jest możliwe połączenie Boga i człowieka. Z jednej strony mamy Chrystusa, który głosił, iż jest takim połączeniem. Z drugiej strony mamy filozofię grecką, starożytną, która uważała, że Bóg i człowiek to są przeciwieństwa.

Bazylides, jak wielu jemu współczesnych i również Plotyn, próbował z tego dualizmu Boga i człowieka w jakiś sposób przejść do monizmu. Wszyscy oni próbowali i wszyscy na dwóch zasadach, o których wspomniałem, albo uważali, że byt się rozwija i przechodzi z bytu najdoskonalszego, czyli Boga, do najmniej doskonałego, czyli człowieka, a jeśli szli dalej, to do materii martwej. Natomiast inni próbowali uważać, że tak naprawdę to są tylko pewne przejściowe fazy tego samego bytu, gdzie ta pierwsza faza jest najdoskonalsza, boża, Co powiedział Bazylides?