Towary luksusowe tracą blask. Nvidia wraca do Chin. PB BRIEF

Więc raczej nasz PKO go nie przejmie. I jeszcze jeden bankowy mariaż. Jakoś tak bankowo się mocno zrobiło dzisiaj, ale tym razem ze świata, który miał tradycyjnie banki omijać. Brazylijski New Bank prowadzi wstępne rozmowy z brytyjskim Monco o możliwym połączeniu. Według Sky News transakcja mogłaby wycenić Monco na 8 do 10 miliardów funtów. To jest ciekawy znak czasu, bo fintechy miały podgryzać wielkie banki, a same osiągnęły już skalę, przy której zaczynają się wielomiliardowe przejęcia i budowa międzynarodowych grup finansowych. Nubank wyrósł na jednego z największych cyfrowych graczy Ameryki Łacińskiej. Monco jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek nowej bankowości w Wielkiej Brytanii. Na razie to są rozmowy na wczesnym etapie, ale jeśli zakończą się transakcją, to powstanie bardzo ciekawy transatlantycki gracz cyfrowej bankowości.

Przy droższym kredycie, energii i codziennym życiu taki zakup łatwo odłożyć. Do tego klienci zaczęli zadawać bardzo niewygodne dla luksusu pytanie, czy jakość, kreatywność i wyjątkowość produktu rzeczywiście rosły tak szybko jak jego cena. Drugi problem to Chiny. Przez lata były jednym z głównych silników luksusu. Kryzys nieruchomości, słabszy efekt majątkowy i ostrożniejszy konsument sprawiły, że ten silnik pracuje znacznie słabiej. Jednocześnie wojna na Bliskim Wschodzie i droższa energia dodatkowo ściskają budżety mniej zamożnych klientów. Według Reutersa mniej niż połowa marek luksusowych notuje dziś wzrost. Efekty widać w wynikach. Właściciel Gucci Kering stracił na giełdzie wszystkie zyski wypracowane od objęcia sterów przez nowego prezesa. Akcje LVMH są w tym roku mocno pod kreską.

W tle jest więc bardzo konkretne pytanie, czy zielona transformacja Wzmacnia konkurencyjność europejskiego przemysłu, czy ją mocno osłabia? Drugi tekst to komentarz Ignacego Morawskiego do książki Łukasza Grajewskiego o AFD. To tekst z wydania papierowego. Morawski przypomina, że alternatywa dla Niemiec nie zaczynała się od migracji, ale od sprzeciwu wobec pomocy dla Grecji i dzielenia się niemieckim dobrobytem. Później doszły kryzys migracyjny, gdzie w mieszkańców wschodnich landów rewizjonizm historyczny I bardzo silne sympatii prorosyjskie. Najważniejsza teza jest taka, że AFD nie musi wejść do rządu, żeby zmieniać Niemcy. Rosnące poparcie przesuwa debatę i zmusza partie głównego nurtu do przyjmowania części tematów podnoszonych przez ugrupowanie. Z polskiej perspektywy szczególnie istotny jest stosunek AFD do Rosji i Ukrainy.