Bułgaria, Iran i Trump: rynki, Solorz i syndrom pychy. PB BRIEF

To był prosty mechanizm kontroli, przypomnienie, że za tą fasadą spektaklu wciąż jest zwykły człowiek. Współczesna psychologia opisuje ten sam mechanizm innym językiem. W artykule opublikowanym w magazynie Brain pojawiło się pojęcie syndromu pychy, wzorca zachowań rozwijającego się wraz z władzą. Lider zaczyna widzieć siebie jako przestrzeń do własnej gloryfikacji, a siebie utożsamia z państwem. Towarzyszy temu nadmierna pewność siebie, lekceważenie krytyki i przekonanie, że ostateczny osąd należy nie do wyborców, lecz do historii albo wyższej racji. To nie jest diagnoza konkretnej osoby, tylko pewien schemat, który powraca w różnych epokach i nigdy nie działa w pojedynkę. Bo obok lidera musi pojawić się otoczenie, które przestaje pełnić rolę hamulca. Politycy prześcigają się w gestach lojalności.