Polska przed meczem ze Szwecją – S. Staszewski

różnych portali, to tam bardziej wskazują na Szwecję. To znaczy w futbolu 4 lata to jest naprawdę wieczność, więc no my od tego czasu mieliśmy selekcjonera Fernando Santosza, selekcjonera Michała Probierza i teraz jest selekcjonerem Jan Urbana. W tamtym meczu prowadził drużynę Czesław Michniewicz, więc przez te 4 lata mieliśmy 4 trenerów. W Szwecji jest trochę bardziej stabilnie, natomiast rzeczywiście faworytów upatruje się w Szwedach pewnie przede wszystkim dlatego, że oni grają u siebie. No Zagrali też bardzo dobre spotkanie z Ukrainą, wygrali 3-0, chociaż trzeba przyznać, że Ukraina nie była tego dnia szczególnie dobrze dysponowana. Natomiast czy między tymi drużynami naszą i tą szwedzką jest jakaś olbrzymia dysproporcja? Nie, ja tak nie uważam. Oni mają swoją gwiazdę, my mamy swoją gwiazdę, oni mają Jokieresza, my mamy Lewandowskiego.

Powiedz pierwsza, to powiedz pierwsza, pani przodem. Dobrze, no ja obstawiam 1-0, tak się założyłam z moim synem, który akurat bardzo, jeden i drugi zresztą, no kibicuje naszej reprezentacji i Stanisław, mój syn powiedział, mamo będzie 1-0 dla Polski, no więc nie mam wyjścia, 1-0 dla Polski. To ja powiem awans po rzutach karnych. Tak jak było w Cardiff razem z Walią za Michała Probierza 0-0 w regulaminowym czasie, 0-0 w dogrywce i w rzutach karnych wygraliśmy. Ale to na zawał zejdziemy w międzyczasie tak zwanym. Jeżeli to jest cena awansu, będzie ktoś to musiał wziąć notabene na klatę. No to powiem tak, wolałabym już ten 1-0, chociaż lubię bardzo rzuty karne, ale tutaj to może być zbyt stresujące, myślę, dla tych, którzy będą oglądali i dla tych, którzy będą wykonywali te rzuty, no i tych, którzy będą bronili, bo to też jest, wiadomo, ogromne zadanie, ogromna presja.

W tej książce wypowiada się ponad 250 osób, które z Robertem na różnych etapach jego życia miały do czynienia i z tej książki wyłania się obraz człowieka, który przez wiele lat no nie miał sentymentów, człowieka takiego zdeterminowanego, człowieka, dla którego liczył się tylko i wyłącznie cel. Ja czasami w wywiadach używałem takiego określenia, człowieka mającego obsesję sukcesu, to znaczy sukces był najważniejszy i do tego sukcesu można było iść, no nie chcę powiedzieć po trupach, ale ten cel uświęcał środki. I jak dziś patrzę na Roberta Lewandowskiego, to mam wrażenie, że trochę złagodniał, trochę się zmienił. Gdzieś coraz większą rolę odgrywa sentyment. On chyba zrozumiał, że chociaż to jego ciało cały czas wygląda tak, że Michał Anioł czy Donatello mogliby po prostu wyjąć dłuto i coś pięknego wyrzeźbić na podstawie tegoż jego umięśnionego niezwykle ciała, natomiast wiek jest czymś, na co nikt z nas nie znalazł sensu.