Rubens z żoną | s04 e12

Będziemy mieć serię wykładów pod ciekawym tytułem Wiele hałasu o nic. Nagość i inne skandale w sztuce. I tu bilety są do kupienia tylko do 30 czerwca. I to nie bilety, a karnety na całość. Plusem jest to, że po zakończeniu tego cyklu przez dwa tygodnie, jeżeli będziecie mieć karnet, będziecie mogli odsłuchać sobie całość. Więc jeżeli któryś z środowych terminów, bo to będzie w środę o 20, Akurat wiecie, że Wam nie pasuje, to jest taka możliwość, że potem w sierpniu będziecie mieć dostęp do nagranych wykładów. A ja w opisie odcinka umieszczę link do karnetów. No dobrze, a czerwiec skończymy wspólnie opowieścią o autoportrecie Petera Paula Rubensa z żoną Izabelą Brant, obrazie, który powstał w 1609 roku i obecnie znajduje się w Starej Pinakotece w Monachium.

Rubens ma już wówczas dosyć wysoką pozycję, ponieważ pomimo tego, że otrzymuje ten tytuł, to stanowisko nadwornego malarza, to pozwolono mu na utrzymywanie warsztatu właśnie nie w Brukseli, tam gdzie jest dwór i w sumie powinien przecież tym dworem przebywać, ale w Antwerpii. Mieście handlowym, mieście, gdzie Rubens chce znajdować również innych klientów, nie być jedynie uzależniony od dworu. I na koniec, w październiku, odbywa się jego ślub z Izabelą Brant. I właśnie to wydarzenie ma być bezpośrednim powodem, dla którego powstaje autoportret, o którym dzisiaj Wam opowiadam, który znajduje się w Monachium.

Isabella Brant miała 18 lat w momencie, kiedy poślubiała Rubensa. Rubens z kolei miał 32 lata. Był od niej znacząco starszy, ale stworzyli zgodne małżeństwo. Isabella była córką sekretarza miejskiego, wysoko postawionej osoby. Poznała Rubensa dzięki kontaktom z kolei jego brata Filipa, który również był mocno zaangażowany właśnie w taką sferę, grupę osób zarządzających miastem. I dzięki tym znajomościom i też egzystowaniu rodziny Rubensów właśnie w tych warstwach społecznych Antwerpii, Rubens miał możliwość poślubienia Izabelli.

Ale również właśnie jako zawieranie małżeństwa. I tutaj Rubens wykorzystuje ten znany gest właśnie do tego, żeby podkreślić to, o czym jest ten obraz, o czym jest ten portret ukazujący jego i jego młodą małżonkę. Jest on połączeniem zarówno ich dwójka, dwóch osób, ale również połączeniem przecież dwóch rodzin. Co myślę, że ma swoje znaczenie także w kontekście tego, że obraz ten był przeznaczony jako prezent, może właśnie z okazji ślubu, dla teścia Rubensa, a ojca Izabelli, czyli dla Jana Branta, czyli owej istotnej persony w świecie zarządzania Antwerpią.

Myślę, że to było takie połączenie psychologiczne, że i zapach, i ta przyjemność płynąca z obserwowania kwiatów na tle zieleni dawały poczucie bezpieczeństwa, dawały poczucie wewnętrznej radości, przyjemności. To jak najbardziej jest wykorzystane przez Rubensa, który tworzy niejako taką ramę, tworzy tło dla własnego rodzinnego szczęścia, które ma nadzieję mieć z Izabelą Brant. I ten wiciokrzew niejako jest takim gwarantem na przyszłość, gwarantem ich wspólnego pożycia i szczęścia. Trochę rzeczywiście tak to wyglądało pożycie Rubensa i Izabelli trwające 17 lat, więc no nie tak długo jak pewnie on by tego pragnął, ale wystarczająco długo, żeby doczekać się gromadki dzieci.