Rubens i Maria Medycejska | s03 e24

I tutaj też mamy zmęczoną Marię Medycejską, która spogląda z dumą na swojego syna, trzymanego w ramionach przez kolejne bóstwa. A pośród nich dumnie czuwająca nad tą sceną jest bogini sprawiedliwości Astreja. To ciekawe, w tym cyklu nie ma ukazania narodzin następnych dzieci, liczy się tylko delfin, czyli następca tronu, przyszły Ludwik XIII. I dlatego też kolejnym dziełem w tym cyklu jest ustanowienie regencji. I to Henryk IV przed wyruszeniem na pole bitewne ustanawia Marię Medycejską zarówno

I tutaj też oczywiście jest boska interwencja. Tutaj wszystkie żywioły, wszystkie siły sprzyjają właśnie jej I jej przyszłym rządom. Tak się możemy tego domyślać. Jest to tym czytelniejsze, że zaraz obok tej wielkiej kompozycji jest analogiczna w formacie kompozycja ukazująca śmierć Henryka IV i w związku z tym ogłoszenie regencji, czyli władzy, I tutaj ta regencja nie ma w sobie nic z uzurpacji, nie ma w sobie nic z przejęcia władzy przez królową. Ona jest ukazana w czarnej wdowie i szacie.

Jak wiemy, Maria Medycejska jako kobieta nie dowodziła w wojnie, ale Rubens wybrał jedno z wydarzeń, takich zwycięstw wojsk francuskich w tym czasie, kiedy ona też tam panowała w czasach jej regencji. I tutaj jest to zwycięstwo pod Julich. To jest miejscowość, która została odzyskana na księżętach protestanckich. Ona jest w zagłębiu rury, więc była też dosyć ważna z punktu widzenia takiego strategicznego, ekonomicznego dla Francji. Natomiast to, co tu jest ważne, to sposób, w jaki Maria Medycejska została ukazana jako dowódczyni w takim białym, wspiętym nieomalże rumaku, w hełmie zwieńczonym takim pióropuszem.

Przy czym znowu to nie jest moment samego ślubu, tylko jest to wymiana księżniczek na hiszpańskiej granicy. Czyli w jedną stronę przechodzi Anna Austriaczka, infantka hiszpańska, która zostanie żoną Ludwika XIII, a z Francji do Hiszpanii przechodzi Elżbieta, która zostanie żoną Filipa IV. W dalszym porządku mamy taką apoteozę, personifikację szczęśliwych rządów Regencji Marii Medycejskiej. No i tutaj chyba nie muszę Wam tłumaczyć, że ona góruje tutaj, tronuje w samym centrum kompozycji, a wokół niej

Pojawiają się radosne, szczęśliwe, sprzyjające jej postaci raczej z mitologii i u jej stóp leżą pokonane personifikacje takich złych cech jak złość, Ignorancja, zawiść. Należy jednak też pamiętać, że Rubens, kiedy miał opowiedzieć tą historię życia Marii Medycejskiej, no to też stawał wobec tych trudnych momentów, czyli Tych, kiedy to Maria nie chciała oddać regencji, kiedy została uwięziona w owym zamku Blois i te części historii też musiały jakoś przez niego zostać opowiedziane.