Łódź Charona s01 e22

I to jest kolejny element taki właśnie mitologiczny. Ale także wskazywane jest, że pojawia się z tych stricte mitologicznych postaci, pojawia się Cerber. On jest daleko, daleko po lewej stronie w tle widoczny. To ma być taki pies o trzech głowach, natomiast tutaj to bardziej przypomina coś w rodzaju lwa nawet bym powiedziała. I to są te elementy zaczerpnięte z mitologii. Ale mamy tutaj również nawiązania do tradycji chrześcijańskiej. Mam na myśli tą wielką, rozdziawioną paszczę znajdującą się w prawym dolnym rogu. I to jest paszcza lewiatana, która ma stanowić wejście do piekieł.

I co ciekawe, Rembrandt zdaje się, że nie był specjalnie zainspirowany tymi charakterystycznymi dla Svanenburgha tematami, czyli z jednej strony owymi demonicznymi wizjami, scen inspirowanych różnymi tematami, ani też takimi krajobrazami wnętrz miast, bo tutaj Svanenburg też jest wskazywany jako właśnie artysta taki pejzażowy. Ale Rembrandt, myślę, że zdecydował się na naukę u niego przez wzgląd na ten długi pobyt we Włoszech artysty i pewnie tutaj ta fama głównie była, czy też taka popularność tego Svanenburgha mogła z tym się wiązać. Natomiast niewątpliwie, kiedy też spojrzymy na to dzieło z Gdańska, możemy zaobserwować, że taka gra światłem i cieniem, tworzenie pewnego dramatyzmu samego ujęcia i może ta rodzajowość w ukazywaniu zwłaszcza tych scen w Paszczy Lewiatana były dla Rembrandta inspirujące.

Też możemy sobie wyobrazić, jak wyglądało to dzieło, które przykuło uwagę inkwizycji i postawiło Svanenburgha przed sądem inkwizycyjnym. Pewnie tutaj ta stylistyka była całkiem podobna. Mnie, kiedy patrzę na to dzieło i tą paszczę Leviathana również, to przypominają się okładki książek Terego Pratchetta. Nie wiem, czy wśród słuchaczy mam też miłośników literatury tego Otulina o sztuce. Episode o sztuce. Episode o sztuce.

Natomiast podobnie jest tutaj. Tutaj też mamy nagromadzenie różnych tropów. Te postaci, które nadają tytuł samemu dziełu, czyli zarówno Łódź Charona, jak i Sybilla Kumejska i Eneasz, Są skryte przed naszym wzrokiem. Musimy bardzo mocno patrzeć w to dzieło, doszukiwać się tych tropów, które pozwolą nam rozpoznać, co właściwie artysta pokazuje i jeszcze jest to uzupełnione o tą nową, chrześcijańską Tradycje zaświatów z tą paszczą lewiatana, postaciami, które balansują na krawędzi bycia zepchniętymi do piekła.