Jean-Baptiste Greuze Gitarzysta

Był za to niezwykle ceniony, podziwiany przez Denisa Diderot, który nie tylko był encyklopedystą, pewnie dlatego będziecie go najbardziej kojarzyć, Ale był też bardzo sprawnym komentatorem kolejnych salonów. Zachowały się jego relacje właśnie z odwiedzin na salonach, gdzie wyróżniał pewne obrazy, chwalił je za różne cechy. Dzisiaj to dla nas jest takim źródłem analizowania gustu, smaku ówczesnej epoki. Również Diderot stworzył esej o malarstwie, no i jest autorem wielu tekstów, które pozwalają nam zarówno docenić jego gust, jak i zrozumieć to, jakie były ówczesne gusta epoki.

Niemniej on też miał swoich faworytów. Jak możecie pamiętać, malarstwo akademickie to malarstwo, które dowartościowuje tematy historyczne, tematy związane z mitologią, z Biblią, oparte na obserwacji rzeźb antycznych i też przenoszeniu tego na płótna, do kompozycji. Również podejmowaniu tematów takich uniwersalnych, poprzez właśnie taki język wzniosłości zarówno Poprzez formę, ale jak i właśnie odniesienie się do przeszłości. Diderot jak najbardziej cenił sztukę związaną z antykiem. To było świadectwem też jego wykształcenia, ale doceniał także dzieła nowoczesne w jego czasie.

Wydaje mi się, że widziałem już dość sutków i pośladków. Te uwodzicielskie obiekty sprzeciwiają się poruszeniom duszy przez niepokój i wprowadzają w zmysły. Tutaj koniec cytatu. Oznacza to mniej więcej tyle, że Diderot postulował zarówno odejście od tej nagości wzniosłej, ale też i od sztuki, która była mu współczesną, chociażby taką jak François Boucher, artysta niezwykle popularny, ale też artysta frywolnych, rokokowych scen, explicite, bardzo erotycznych.

No i powstających też w czasach Diderota. I jakkolwiek dla mnie może trochę nie brzmiałoby to przewrotnie, to w miejsce tej sztuki, która miała mieć pustkę moralną, skupienie wyłącznie na zmysłowości, bo właśnie to, Zarzucał tej rokokowej sztuce czy po prostu malarstwu Bouchera, Diderot w zamian proponował malarstwo rodzajowe właśnie w typie Jeana-Baptisty Greuze, którego uważał za twórcę dzieł niosących głębokie moralne przesłanie dla społeczeństwa. I do grona artystów, których Diderot niezwykle cenił, należeli też Jean Chartin, artysta malujący sceny rodzajowe, bardzo kameralne, pozbawione sentymentalizmu, pozbawione erotyzmu, bardzo wyciszone, raczej oparte na obserwacji pewnych scenek, na takim uczestniczeniu, ale niepodbudowanym potrzebą pouczania kogokolwiek, o co ja osobiście oskarżam Greuze'a.

I drugim artystą jeszcze był Claude-Joseph Vernet, to był twórca pejzaży. Ta postawa Diderota to też część większego trendu, który miał miejsce we Francji w XVIII wieku. Takiego ponownego odkrywania rodzajowej sztuki holenderskiej i flamandzkiej, przejmowania jej tematów, no ale właśnie interpretowanych głównie w kluczu sentymentalnym i nadawania im głębszego i jeszcze moralnego pouczenia. Z kolei ta uwaga, jaką Diderot poświęcał Greuze'owi nie była odosobniona, bo artysta był coraz bardziej, coraz lepiej doceniany, nie tylko jako twórca tych scenek rozmaitych, ale również jako portrecista.