Aikido to również umysł

Przypadek. Stwierdziłem, że coś trzeba zrobić, coś innego. Wszyscy trenują, wszyscy wszędzie gdzie pójdziesz są osoby zdrowe, wysportowane i tak dalej. Mnie to nudziło. Więc moja żona mnie namówiła, wiesz co, rzuciła taki pomysł, że może byśmy coś zrobili dla osób niepełnosprawnych. Dobra, okej, spróbujemy. I gdzieś tam się zaczęło, wiesz, że poprzez ludzi, których ja znałem, czy rodziców, których ja znałem, gdzie mieli dzieci niepełnosprawne, zaproponowałem, zaczęliśmy coś tam robić pomału, pomału, pomału. I przyszedł COVID. I nagle te dzieciaki wszystkie zostały odcięte od terapii.

Ja, okej, no też straciłem sporo klientów, dużo klientów straciłem i ci rodzice do mnie, panie Arturze, trzeba coś robić. Ja mówię, ale już mówię COVID. W przypadku osób z niepełnosprawnością nie można sobie tak zaprzesnąć. Przede wszystkim ja się też uczę od rodziców. Ja słucham rodziców. Przyszli do mnie, ponieważ to, że coś trzeba robić, bo my wiemy, że jeżeli te dzieciaki na te trzy miesiące wtedy, co nas zamknęli, one utkną w domu, one się cofną. I to nie jest regres taki, że tak jak ja, czy ty, że sobie wrócimy na siłownię, na bieżnię, czy gdzieś i w ciągu kilku tygodni to odrobisz. Słuchaj, ja rok traciłam to, co zyskałam w czasie pandemii, także wiesz.