Hej, powiedz coś po thruhikersku

No i tak, PCT to będzie Pacific Rest Trail. CDT – Continental Divide Trail, AT – Appalachian Trail. I to są te trzy najbardziej znane amerykańskie szlaki, które należą do tak zwanej triady i potrójnej korony wędrówkowej, tak jakbyśmy mieli to tłumaczyć na polski bezpośrednio. Natomiast po angielsku to brzmi Triple Crown, albo w pełnej nazwie Triple Crown of High King. Ale oczywiście skróty też dotyczą mniejszych szlaków, takich jak FT, czyli Florida Trail, takie jak AZT, czyli Arizona Trail, albo PNT, Pacific Northwest Trail. I ja wiem, że to brzmi jak po prostu masa losowych liter wrzuconych razem, natomiast prawda jest taka, że jeżeli jesteście na szlaku, to tej nomenklatury uczycie się w pół sekundy.

Ale jeżeli jest osoba, która jest trail angelsem, o trail angelsach jeszcze Wam za chwilę powiem, która gości po prostu wszystkich hajkerów, wtedy to jest okej. I trzecią kategorią, w której się bije rekordy i w której się startuje, to jest unsupported. No i to jest kategoria, w której poza wodą, którą można zdobyć tylko i wyłącznie z naturalnych źródeł, takich jak wiecie, rzeki, źródła, jeziora, które zmijamy po drodze, musimy wszystko mieć ze sobą przez cały szlak nieść. W związku z tym tak naprawdę te szlaki takie, które mają po kilka tysięcy kilometrów po prostu zazwyczaj odpadają, bo nie ma jak najzwyczajniej na świecie tego nieść, tego przewozić. Dlatego to unsupported zazwyczaj dotyczy się krótszych tras albo tras na przykład po płaskim, gdzie możecie ciągnąć ze sobą wózek.

Nie dotyczy to tras zazwyczaj jakichś bardzo górskich i tras bardzo, bardzo długich. No i wiadomo, że jeżeli jesteście na szlaku, to to po prostu jest męczące i trzeba od czasu do czasu dać ciału się zregenerować. No i wtedy czas sobie zrobić tak zwaną zerówkę, po angielsku zero day, czyli dzień, w którym robicie po prostu zero mil, zero kilometrów. I to zero day możecie zrobić albo w miasteczku, albo na szlaku, wtedy to jest tak zwane, albo mówi się woods. Oto Podcast Outdoorowy

Bo to wiadomo, że jesteśmy głodni, no bo ciężko pracujemy fizycznie, w związku z tym wiadomo, że jesteśmy głodni. Nie, hiker hunger to jest taki stan, który osiąga się już po iluś tygodniach. No bo wiecie, taka wędrówka oznacza dzienne spalanie 5 tysięcy kalorii dziennie. Co oznacza, że nie jesteście w stanie tego zrekompensować, najzwyczajniej na świecie. Dlatego lecicie na głębokich deficytach energetycznych, takich długoprzedłużających się. Oczywiście, jak jest miasteczko, rzucacie się na wszystko i jesteście w stanie wieźć pół miasteczka z mieszkańcami włącznie, bo jesteście tak głodni. Natomiast ten taki stan permanentnego głodu nazywa się właśnie hiker hunger. Kiedy jesteście długo na szlaku, no to zaczynacie się przemieniać w hiker trash, czyli śmiecia szlakowego.

Brzmi to nie najlepiej, natomiast to wcale niekoniecznie jest negatywnie, wręcz to się tak trochę z dumą mówi, że jest hiker trash. No to znaczy, że już nabyliście odpowiednich cech, odpowiednich cech zachowań, czyli jesteście takim trochę, wiecie, człowiekiem, który wiecznie szuka czegoś do jedzenia, czegoś do picia, wiecznie szuka kontaktu, żeby naładować swoje urządzonka elektroniczne. No i... No i też wydzielacie pewnie pewnego rodzaju zapach. Ten zapach nazywa się hiker funk. To jest kolejne określenie, który jest taki charakterystyczny. No wiecie, tygodnie na szlaku, zapach błota, no mówmy się, oszczędnie używany prysznic.

No i ta mieszanka właśnie powoduje taki efekt. No i High Church Trash to jest też właśnie pewnego rodzaju system zachowań, który tak trochę przez ten stan takiego wiecznego niedoboru i zmęczenia, w którym jesteście, ma trochę usprawiedliwić wasze zachowanie. I jak jesteście na szlaku, to jeszcze możecie być, mieć przypisany pewien kolor. To się z kolei bierze stąd, że na AT, na apalachach, Oto Podcast Outdoorowy.