Horror i intymność #1.6

Dla mnie badanie horroru bierze się z dwóch źródeł. Pierwszy źródło jest trochę prywatne, po prostu bardzo lubię horror i lubię go właściwie od dziecka, kiedy dostałam od mojej mamy kartę biblioteczną do biblioteki dla dorosłych i chodziłam i w jej imieniu wypożyczałam książki jak najbardziej dla dorosłych. I naczytałam się Stephena Kinga w wieku, kiedy pewnie nie należało czytać Stephena Kinga, no ale nikt tego też nie sprawdzał. Więc jest to całkowicie jakby z jednej strony prywatne zainteresowanie, które przekułam na badania naukowe, natomiast z drugiej strony, patrząc wstecz, jakby patrząc też jak potoczyła się moja ścieżka dydaktyczna i ścieżka naukowa, wydaje mi się, że od początku byłam zainteresowana tym, dlaczego czytamy pewne rzeczy, a innych nie czytamy, albo w jaki sposób je czytamy, dlaczego pewne, które czytamy, Na zajęcia z języka polskiego, a inne czytamy w jakiejś, nie wiem, dodatkowej okładce, bo się wstydzimy, na przykład w tramwaju albo w metrze.

Wrócę tutaj do początku tego projektu. To jest projekt, który ma już ponad dekadę. Jest to projekt, z którego powstał mój doktorat i teraz powstaje z niego bardzo powolutku książka. Od początku nurtowało mnie pytanie, dlaczego horror jest tak zmaskulinizowany? Zarówno jeżeli chodzi o czytelników, ale też autorów. Dlaczego kojarzymy tyle nazwisk amerykańskich pisarzy horroru, jak Stephen King czy Peter Straub, Aha, Masterton, a kojarzymy naprawdę bardzo niewiele kobiet. Tak naprawdę tylko wymienia się trzy autorki. Anne Rice, którą znamy z Kronik Wampirów, Shirley Jackson, która napisała kilka bardzo ważnych powieści, ale w latach 60., 50. to było dosyć dawno, Oraz Joyce Carol Oates, którą w Polsce wydaje mi się, że czytelniczki znają raczej z powieści obyczajowych niż z tak naprawdę romansów gotyckich i horroru.

Nie jestem zwolenniczką esencjonalizmu. Uważam, że czasami może się przydać jako taki strategiczny esencjonalizm, natomiast nie jako strategia badawcza. Staram się raczej myśleć o tym, co się dzieje, kiedy autor, autorka pisze spoza centrum. I jak być może ucieleśnienie, miejsce, lokalizacja, uwikłania intersekcjonalne tej osoby wpływają na to, o czym pisze. I być może też bycie poza centrum sprawia, że ta osoba pisze o trochę innych rzeczach, że interesują ją troszkę inne tematy niż to, co widzimy u Stephena Kinga na przykład. I wydaje mi się, że to dostrzegam w tych powieściach, w tych dwunastu powieściach, o których piszę. Widzę też pewną zmianę. Przez te dziesięć lat pisarki, które były praktycznie zapomniane, które dziesięć lat temu można było dostać tylko w księgarniach z używanymi książkami, to za, nie wiem, trzy dolary na przykład, jakieś stare wydanie sprzed trzydziestu lat,