Łukasz Stanek o "Dlaczego Ci to zrobiłem?"

Jak się pomyśli o tak zwanej katastrofie klimatycznej, ale tak naprawdę to jest jakiś fenomen zjawisk pogodowych, które się po prostu rozpędzają, no bo jest więcej energii i różnego rodzaju... przyspiesza atmosfera ziemska, więc to jest pewne zjawisko. I teraz to nie jest to, że tu pojawi się jakaś katastrofa, o której my znowu myślimy takim koinostoposem, jakimś takim epickim... Jak melancholia. Melancholia, którą kocham. Melancholia Contrera i ostatni... Och, dałaś mi teraz, rzuciłaś mi kość, bo to szybko się z tym rozprawię. Ostatni obraz, w którym dwie kobiety biorą dziecko i budują szałas trzech patyków i patrzą w to niebieskie, które w koniec jest jedną z najpiękniejszych scen w ogóle. Zresztą to jest drugi z obrazów, który miałem pisząc tę książkę.

I jest szałas trzech patyków w książce. Tak, i jest szała z tych patyków, dlatego dzięki właśnie melancholii von Trier'a, bo ja też w tej książce piszę, że być może będzie taki moment, że to już nie jest o ratowaniu świata, ale żeby dobrze to przeżyć, żeby trochę wejść w to hospicjum rzeczywistości, żeby być może usiąść z moim synkiem i powiedzieć, a teraz choć na to popatrzymy, tam jest też taki rozdział właśnie. I tego też nie spodziewamy się być może po aktywiście klimatycznym, bo trzeba walczyć do końca, ale żebyśmy tego nie przegadali i też znowu nie wpadli w ten antropo gigantes, że do końca na pewno nam się uda, bo czasami trzeba po prostu usiąść z życiem, potrzymać się za rękę i pozwolić mu odejść i się z nim, żeby też dobrze przeżyć te ostatnie chwile. Więc to jest to.