To co znaleźli w walizce przeraziło milicję. ŁÓDŹ 1986 | 141

Mieszkańcy Łodzi nie rozglądali się zbyt długo, ponieważ kolejnego dnia, około 9, dyżurny stacji PKP otrzymał wiadomość o walizce, która leżała pomiędzy torami bardzo ruchliwej, bo biegnącej ku stolicy trasie. Telefon, aby posprzątać porzucony przedmiot, odebrał drużnik Henryk W., pełniący obowiązki w Woli Drzewieckiej. Mężczyzna od razu udał się we wskazane miejsce, czyli do sąsiedniej wsi Lipce Reymontowskie, na wysokość domu kolejowego numer 55A, w którym kiedyś mieszkał autor chłopów. Bagaż wykonany z ciemnobrązowej tektury na szczęście okazał się dość lekki. Z myślą, że zapewne zawiera trochę ubrań, Henryk wrócił do swojej budki, położył go na ławce, po czym zameldował o wykonaniu zadania.

20 stycznia konkubenci zwolnili się z pracy, po czym zabrali swoje dzieci na wycieczkę. W dwóch walizkach towarzyszył im rozkawałkowany Stefan. Pod blokiem wraz z chłopcami wsiedli do taksówki, którą podjechali na dworzec PKP. Stanisław pozbywał się bagaży przez otwarte drzwi pociągu, pędzącego do Skierniewic już godzinę po wyruszeniu z łodzi. Stojący na czatach Maria z Jackiem pilnowali czy żaden z pasażerów nie nadchodzi. Koszmarna rodzina spędziła noc w Radomiu i dopiero następnego dnia wróciła do swojego miasta autobusem. 22 stycznia wyczerpani Maria i Stanisław poszli do lekarza po kolejne zwolnienia dla zakładów pracy, a po załatwieniu sprawy mieli zamiar zająć się najcięższym elementem komornika, czyli jego tułowiem.