4 ofiary doktoranta kryminologii | 147

Wówczas do sprawy wyznaczono nowego sędziego, Stevena Hiplera. Pierwszą rozprawę zaplanowano na 2 czerwca 2025 roku, aby wkrótce przesunąć ją na 7 sierpnia. Stało się tak na prośbę obrony, która po raz kolejny informowała o problemach z dostępem do materiału dowodowego i kontaktem z potencjalnymi świadkami. Ostatnią deską ratunku miało być orzeczenie, że u Kaubergera zdiagnozowano spektrum autyzmu. To miało odsunąć od niego widmo grożącej mu kary śmierci. Sędzia Hipler odrzucił i ten wniosek, twierdząc, że biegli określili to zaburzenie u podejrzanego jako lekkie i że w żaden sposób nie wpływa ono na jego zachowanie.

2 lipca 2025 roku stało się coś całkowicie nieoczekiwanego. Kouberger niespodziewanie przyznał się do wszystkich stawianych mu zarzutów. Zdecydował się na podpisanie ugody. Dodał, że czyni to z własnej woli, chcąc uniknąć kary śmierci. Na mocy tego dokumentu zrzekał się prawa do procesu przed ławą przysięgłych oraz możliwości apelacji. 23 lipca podczas ogłaszania wyroku nie wyrażał żadnych emocji ani skruchy. Sędzia Hipler po kolei pytał go, czy zamordował każdą z ofiar, wymieniając jej nazwisko. Na wszystkie te pytania oskarżony ze stoickim spokojem odparł.

Wszędzie, gdzie wchodzę, układam plany ucieczki. Zastanawiam się, jak stamtąd ucieknę, jeśli coś się wydarzy. Jak się stamtąd wydostanę? W rozprawie brały udział matka i siostra Koubergera. Przesłuchując się wypowiedziom pogrążonych w żałobie rodzin, płakały z bezsilności. Babcia Maddy Mogen zwróciła się bezpośrednio do nich, mówiąc, że jest całym sercem z bliskimi ofiar, a w bólu łączy się także z rodziną mordercy. Przed ogłoszeniem wyroku sędzia Stephen Hipler zapytał oskarżonego, czy ten chce zabrać głos i wygłosić oświadczenie.

Kauberger odparł. Z całym szacunkiem odmawiam. To jedno zdanie najlepiej podsumowuje cały ten proces. Chwilę później został skazany na cztery wyroki dożywocia. Dodatkowo otrzymał 10 lat za włamanie do domu studentów oraz karę grzywny. Podpisując ugodę stracił możliwość ubiegania się o zwolnienie warunkowe i odwołania się od wyroku. W dalszej części mowy sędzia nazwał podsądnego tchórzem bez twarzy. Nie widział możliwości jego resocjalizacji. Hipler dał także wyraz ubolewania, że nie został ujawniony motyw tej bestialskiej zbrodni.