28 lat oczekiwania na rozwiązanie. Szokująca sprawa Birgit Meier.

Czy może w tej sprawie pozory wyprowadziły wszystkich na manowce? Birgit Meier przychodzi na świat w 1948 roku jako drugie dziecko swoich rodziców. Od tego momentu jej starszy o 6 lat brat Wolfgang wie, że ma teraz do spełnienia ważną rolę. Rolę starszego brata, który już zawsze zobowiązany będzie by dbać i bronić swojej młodszej siostry. Rodzeństwo jest więc bardzo zżyte i szczęśliwe. Zresztą wychowują się w rodzinie, gdzie zarówno mama jak i tata są wykształceni i w której nie brakuje pieniędzy. Nie brakuje też zrozumienia, wzajemnego wsparcia, dlatego droga ku dorosłości Birgit i Wolfganga nie jest wyboista.

Oboje osiągają te cele, które sami sobie wyznaczyli, zakładają własne rodziny, prowadzą własne domy na wzór swojego i wybierają drogi życiowe, z których ich rodzice są dumni. Wolfgang już od dziecka czuł powołanie do tego, by opiekować się innymi i stać na straży dobra. Chciał być policjantem i ostatecznie dopina swego. Birgit za to realizuje się kompletnie inaczej. Od zawsze miała artystyczną, kreatywną duszę. Interesuje ją piękno, sztuka i wyrażanie siebie, dlatego zostaje fotografką, a swoją z początku pasję przekształca w pracę zarobkową. Jest to jednak zawód, w którym czasem ma więcej zleceń, czasem mniej, dlatego Birgit ciągle łapie się też innych zajęć i tak w latach osiemdziesiątych podczas wolontariatu w jednej z gazet poznaje Haralda.

Być może Birgit jednak wyszła z domu, może na jakiś spacer, ale to przecież nie ma sensu. Kiedy Jasmin zaczyna składać wszystko w jedną całość, jest niemal pewna, że coś musiało się wydarzyć, dlatego natychmiast sięga po telefon i informuje o nietypowej sytuacji swojego ojca, który od razu rusza na miejsce. Oprócz ojca, Jasmin informuje o wszystkim także swojego wujka i jednocześnie brata Birgit, Wolfganga, który w niemieckiej policji pracuje już od lat i nie jest zwykłym funkcjonariuszem patrolującym osiedla czy pracownikiem tzw. drogówki. To policjant z krwi i kości, który w tym roku został szefem Krajowej Policji Kryminalnej w Hamburgu.

Wolfgang specjalizuje się w przestępczości zorganizowanej i zajmuje się tymi sprawami, które przerosły innych jego kolegów. Jest o nim głośno, często widać go w telewizji i w gazetach, gdzie regularnie udziela komentarzy odnośnie tych najgłośniejszych spraw kryminalnych. Jest więc najodpowiedniejszą osobą do tego, by określić, czy Jasmin przesadza, czy może. Jej przeczucia są słuszne i należy jak najszybciej zareagować. Chwilę później, w eleganckim domu, w którym w ostatnich latach żyła rodzina Meierów, zjawia się Harald, a gdy wchodzi do domu, zastaje swoją córkę, która właśnie rozmawia z wujkiem.

Wolfgang wypytuje o detale. Analizuje dokładnie każde jej słowo, a następnie dziękuję jej za informację, rozłącza się, po czym dzwoni do kolegów z Lüneburg. Jego głos jest poważny, a ton ma charakter służbowego polecenia. Prosi o natychmiastową reakcję i o to, by wysłać funkcjonariuszy do domu jego siostry, a każdy, kto przybędzie na miejsce, ma od progu traktować je jak Miejsce zbrodni. Wolfgang jest poważny jak nigdy. Po tym co usłyszał nie ma najmniejszych wątpliwości. Birgit nie zniknęła sama. Ktoś przyczynił się do tego, że nie wiedzą gdzie jest.

Policja na wezwanie Wolfganga pojawia się w domu Birgit Meier tak szybko jak to możliwe. Czekają tam już na nich Jasmin i Harald. Na miejsce bardzo szybko dojeżdża także sam Wolfgang i spotyka wielu policjantów, więcej niż się spodziewał, co daje mu nadzieję na to, że szybko uda się wyjaśnić, co stało się z jego siostrą. Tylko, że chyba się na to nie zanosi, bo równie szybko okazuje się, że mimo prośby wysoko postawionego funkcjonariusza policji i jednocześnie brata zaginionej, pozostali funkcjonariusze są nieco sceptyczni i ostatecznie nie podchodzą do swojej pracy tak, jakby życzył sobie tego Wolfgang.

Łóżko, choć wygląda co prawda na pościelone, to sprawia wrażenie tylko przygotowanego do snu. Coś nie do końca zrozumiałego mówi bliskim, że Birgit w ogóle nie położyła się spać i że coś wydarzyło się nocą, a nie nad ranem. I rzeczywiście, jak udaje im się ustalić, brakuje jednej rzeczy – piżamy kobiety. Czy więc wyszła tylko w niej? To nie jest podobne do Birgit. Wolfgang nie może pozbyć się uczucia, że coś tu jest nie tak. Ciągle nalega, by jeszcze raz wszystko sprawdzić i tylko za sprawą swojego autorytetu funkcjonariusze jeszcze nie odjeżdżają, choć są bardzo blisko takiej decyzji.

Przecież nie jest powiedziane, że ktoś tu był akurat ostatniej nocy. Zresztą jeden ślad buta i kilka niedopałków to żadne dowody na porwanie. Pojawia się więc inne pytanie. Co jeśli Birgit po prostu spędziła z kimś wczorajszy wieczór? Harald, który widział ją po raz ostatni, przypomina sobie, że świetnie wyglądała. Czy to dla niego założyła nowe ubrania, zrobiła fryzurę i makijaż? Czy może była z kimś umówiona? Pytanie tylko, z kim? Ale te pytania nie interesują policji, która nie rozumie czemu ma dociekać co w wolnym czasie robi dorosła kobieta. Ma prawo randkować, ma prawo wyjść bez informowania o tym świata, a Jasmin, Harald i Wolfgang chyba po prostu przesadzają i próbują nadmiernie kontrolować Birgit.

Ostatecznie policja nie zabezpiecza zbyt wielu śladów w domu ku rozczarowaniu Wolfganga, Jego koledzy po fachu nie zabezpieczają np. leżącej przy łóżku kobiety chusteczki higienicznej, która może przecież nosić jakieś ślady biologiczne. Zdaje się, że wykonują kilka czynności tylko po to, by nie zarzucono im, że nie zrobili nic. Ale ostatecznie opuszczają dom, klepiąc przy tym po ramieniu Wolfganga i pocieszając go, że na pewno siostra za moment wróci do domu, choć rozumieją, że mógł przestraszyć się nie na żarty. Ale te prognozy nie sprawdzają się, a następne dni tylko utwierdzają rodzinę w przekonaniu, że Birgit musiało przytrafić się coś złego, gdyż od 14 sierpnia nie skontaktowała się z nikim i nie wróciła do domu.

Wolfgang ponownie naciska na dokładne sprawdzenie jej domu, a policja stawia się w rezydencji, jednak znowu robi to nieco powierzchownie, co nie umyka uwadze doświadczonego śledczego. Prawda jest jednak taka, że nadal policja nie doszukuje się w tej sytuacji przestępstwa. Skupia się na faktach, a nie na przeczuciach, nawet jeżeli są to przeczucia kolegi po fachu, który ma ogromne doświadczenie zawodowe. Mają jednak na uwadze, że właśnie w tej sprawie kieruje się jednak emocjami, a co za tym idzie, mogą one brać górę nad zdrowym rozsądkiem. Nie da się jednak ukryć, że kobieta przepadła bez śladu, zostawiając otwarty dom i nie dając znaku życia, ale policja opiera się na faktach, a fakty są takie, że Birgit może z pozoru prowadziła dobre i dostatnie życie,

Jednak śledczy są podejrzliwi. Brak śladów włamania tłumaczy, że Birgit po prostu wpuściła do domu kogoś, kogo znała. Czyżby Haralda? Policja zastanawia się, czy biznesmen był w stanie spotkać się z żoną, wrócić do swojego mieszkania, potem znowu pojawić się w domu Birgit, by uprowadzić ją z niego, pozbawić życia, ukryć ciało, a następnego dnia, jak gdyby nigdy nic, wstać do pracy, Ale też brać czynny udział w poszukiwaniach. Czy przede wszystkim byłby do tego zdolny? I to pytanie coraz częściej zadaje sobie również Wolfgang, który powoli sam zaczyna wierzyć w teorie kolegów po fachu.

W swoim życiu zawodowym nabył ogromnego doświadczenia jeśli chodzi o sprawy kryminalne i doskonale wie, że nawet najspokojniejszy człowiek, ktoś o nienagannej reputacji, może być tak naprawdę kimś zupełnie innym. Gdy Wolfgang nabiera odwagi, by głośno powiedzieć rodzinie o swoich podejrzeniach, niemal od razu wprowadza zamęt, który na dokładkę wszystkich dzieli, a szczególnie podejrzenia policji, Wpływają na relacje jego i córki. Chociaż Jasmin wierzy swojemu tacie, to czasem łapie się na tym, że zastanawia się, jak naprawdę potoczył się tamten wieczór. Coraz większe napięcie wprowadzają też śledczy, którzy nie mając na Haralda tak naprawdę niczego, starają się co jakiś czas, mówiąc kolokwialnie, przycisnąć go i próbują wymusić na nim przyznanie się do winy.

Ale Harald jest nieugięty i nawet Wolfgang po czasie widzi, że podejrzenia śledczych są niczym więcej niż tylko podejrzeniami. Doskonale zdaje sobie sprawę, że jego szwagier skrzywdził jego siostrę zdradą i odejściem i że wiele przez niego wycierpiała, ale wie też, że jest dobrym człowiekiem, którego zna od lat. Wolfgangowi, doświadczonemu śledczemu, od początku coś podpowiada, że rozwiązanie sprawy jest zupełnie inne i że jego koledzy po fachu szukają nie tam, gdzie trzeba. Dlatego też Wolfgang naciska na kolegów z policji, sugerując podjęcie innego kierunku, ale zderza się ze ścianą i z potężną biurokracją.

Szybko okazuje się, że mimo że jest on znany i szanowany w Hamburgu, gdzie stawia czoła bardzo skomplikowanym i złożonym sprawom, to w sprawie zaginięcia swojej siostry nie jest w stanie zdziałać zbyt wiele. Tu jest obcy. To inny land, inne metody organizacji pracy, a śledczy nie bardzo zadowoleni są z tego, że jakiś nowy z innej części kraju stara się mieszać w ich śledztwie i wszystkim dyrygować. Rzeczywiście. Wolfgang jest nieugięty, czasem zimny i wymagający i zdecydowanie naciska na policję, a nawet daje się czasem ponieść złości, kiedy spotyka się z niechęcią do działania, a to z kolei tylko pogłębia konflikt.

Tego dnia, gdy zaginęła, był na zwolnieniu chorobowym, więc nie robił zbyt wiele, ale w ten jak i winne wieczory, mimo kiepskiego samopoczucia, wyszedł z żoną i swoim psem na spacer, co potwierdza jego małżonka. Rozmowa z Kurtem przebiega spokojnie i jest spójna i logiczna, co ostatecznie przekonuje policję, że nie ma sensu drążyć dalej tego tematu. Ich zdaniem nic nie wskazuje na to, by człowiek, który pracuje jako cmentarny ogrodnik, miał związek ze zniknięciem Birgit, ale kompletnie co innego myśli Wolfgang, gdy tylko zagląda do akt Kurta Wernera. 39-letni Kurt Werner Wyśman przyszedł na świat rok później niż Birgit i od zawsze był zamknięty w sobie i uchodził za nieco dziwaczne dziecko.

To z kolei dla brata Birgit oraz innych zainteresowanych sprawą jest ogromnym szokiem, bo jego kolokwialnie mówiąc psinos czuje, że ma tu miejsce coś dziwnego. Nie rozumie jak policja może ignorować fakt, że w otoczeniu zaginionej kobiety znajdował się człowiek o tak wątpliwej przeszłości. Dodatkowo Kurt mieszka zaledwie kilka kilometrów dalej i wiadome jest, że był już w domu Birgit. Dla Wolfganga powoli staje się jasne, że to nie może być zbieg okoliczności. Mężczyzna musi mieć jakąś wiedzę na temat zaginięcia jego siostry i zrobi wszystko, by tego dowieść. Jednak mija rok.

A sprawa utyka w martwym punkcie. Birgit nie daje znaku życia, nie wraca do domu, a na horyzoncie nie pojawia się rozwiązanie zagadki. Bliscy kobiety są załamani obojętnością policji i faktem, że trop Kurta Wernera Wyśmana nigdy nie został dostatecznie sprawdzony. Wszystko zmienia się jednak, kiedy dowodzenie nad sprawą przyjmuje inny policjant. To właśnie on postanawia zająć się postacią cmentarnego ogrodnika, ponieważ tak samo jak Wolfgang, dostrzega on logiczny ciąg wszystkich wydarzeń i zbyt wiele zbiegów okoliczności. Zaczyna więc powoli analizować wszystkie dostępne dowody,

Jednak szybko okazuje się, że jest to ślepa uliczka. W momencie zaginięcia Birgit powstający budynek firmowy miał już wylane fundamenty, a nawet stały już ściany i wszelkie większe prace budowlane były zakończone. Praktycznie nie ma możliwości, by dało się ukryć tam zwłoki. Dlatego wątek Haralda zostaje porzucony, a uwaga nowego dowodzącego skupia się na Wiśmanie. Początkowo śledczy tylko rozmawia z Kurtem i stara się w jakiś sposób odczytać jego mowę ciała, zaobserwować w jaki sposób się wypowiada i jaką w ogóle jest osobą. I chociaż Kurt wprost nie mówi niczego niepokojącego, to śledczy niezależnie odbiera go tak samo jak Wolfgang.

Przestają wierzyć w prawdę, w wymiar sprawiedliwości i w dobro. W jednym momencie tracą zapał, który jednak wcale nie opuszcza Wolfganga. Jako doświadczony policjant i przede wszystkim zraniony do granic możliwości brat, postanawia sobie jedno. Rozwiąże zagadkę zaginięcia swojej siostry i obiecuje swojej mamę, że ją odnajdzie. Mijają kolejne lata. Nadchodzi 2002 rok, gdy Wolfgang odchodzi na zasłużoną emeryturę. Żegnając się z policją, ma na swoim koncie wiele wyjaśnionych spraw, wiele zasług, a w niektórych sprawach nazwany został pionierem i pomysłodawcą. Po odejściu ze służby nie ma jednak zamiaru spocząć na laurach.

Angażuje się w działania dla pozarządowej organizacji pomocy ofiarom i ich rodzinom. W gruncie rzeczy sam należy do jednej z takich rodzin, które ktoś rozbił na milion kawałków. Przejście na emeryturę daje też Wolfgangowi dużo czasu na kolejne próby rozwiązania zagadkowego zaginięcia swojej siostry. Mężczyzna jest pewien, że policja popełniła zbyt wiele błędów, które on musi teraz naprawić. Mając czas i siły ponownie wraca do analizowania dowodów, ale tym razem nie jest sam. Powstaje Kern Team złożony z osób, które mają wyjątkowe możliwości i umiejętności i którym Wolfgang ufa i w których szczerze wierzy.

Wolfgang tym razem chce spojrzeć na zaginięcie Birgit z wielu kątów i perspektyw. Odzywa się do ludzi, którzy w jego opinii są specjalistami z powołania i które pomogą mu spojrzeć jeszcze inaczej niż on na sprawę z 1989 roku. Osobami tymi są między innymi psycholog kryminalna, medyk sądowy czy szef policji kryminalnej z Hamburga, a nawet osoby z prokuratury. Ponieważ obecnie nie jest prowadzone żadne śledztwo, któremu ich działania mogłyby zaszkodzić, mogą formalnie prowadzić prace nad sprawą i szybko tworzą pierwsze, nowe teorie, analizując te stare i sprawdzając, dokąd ich to zaprowadzi.

Ponieważ wraz ze śmiercią Weismana wiele dowodów zostało zniszczonych, nie pozostaje im nic innego jak poszukać nowych u źródła. Czytają więc akta i analizują wszystko od nowa, dosłownie słowo po słowie. Są niemal pewni, że w domu Kurta musi być coś, co policja przeoczyła. Wolfgang nie ukrywa, że nigdy nie był zadowolony z przebiegu śledztwa w sprawie jego siostry. Wiele wątków pominięto, jak na przykład listy, które Kurt pisał do swojej rodziny, kiedy przebywał w areszcie śledczym. W jednym z nich, pożegnalnym, przepraszał między innymi swojego młodszego brata za wszystkie krzywdy, jakie mu wyrządził i za ciężar, jaki mu przekazał.

Pisał też pewnego rodzaju szyfrem, co może sugerować, że przekazał jakieś informacje, czy wśród nich mogły być jakieś odpowiedzi. Dom Curta Wernera Wyśmana po jego śmierci został sprzedany przez jego żonę i ma nowego właściciela. Uroczy, piętrowy domek na obrzeżu miasta, praktycznie pod samym lasem, zamieszkuje teraz kobieta, która bardzo chętnie wpuszcza zespół Wolfganga do swojego domu, gdyż jest bardzo poruszona zarówno historią Birgit, jak i jej brata, znanego policjanta, który nie ma zamiaru odpuścić. Jak się jednak okazuje, na szczęście prowadzących własne śledztwo, od czasu przeprowadzki w domu Wieśmana nie zmieniło się zbyt wiele.

Przede wszystkim nie zmienił się ukryty pokój. Żona Kurta nie posprzątała po sobie i swoim mężu i ku radości Wolfganga i ekipy jest tu nadal wiele rzeczy, które kiedyś do nich należały. I to jest ten strzał w dziesiątkę, na który wszyscy liczyli. Wolfgang i jego grupa odnajdują kolejne dowody i to nie tylko w sprawie Birgit, a także inne, które w opinii doświadczonych śledczych będą miały wpływ na więcej niewyjaśnionych spraw. Okazuje się, że w tajemniczym pokoju nadal znajduje się wiele kryjówek, których nie odnaleziono wcześniej. Spryt Kerta naprawdę zadziwia. Mężczyzna stworzył tu pewnego rodzaju labirynt z mnóstwem ukrytych przedmiotów.

Wolfgang odnajduje m.in. kasety z nagranymi odcinkami niemieckiego programu Akta Sprawy XY, czyli odpowiednika polskiego magazynu kryminalnego 997. Nie są to jednak przypadkowe nagrania, ale wszystkie dotyczące zaginięcia Birgit oraz zabójstwa dwóch par w miejscowości Gierde. Wśród dowodów jest także album, w którym znajduje się wiele wycinków z gazet poświęconych przeróżnym sprawom kryminalnym, Czyżby Kurt w ten sposób dokumentował to, co o nim piszą? Skąd zainteresowanie akurat tymi określonymi historiami? Wolfgang ma nadzieję, że mając tyle nowych informacji, otrzyma wsparcie, dlatego o swoich znaleziskach i nowych ustaleniach powiadamia kolegów po fachu z Lüneburg, ale ci nie są zbyt zainteresowani.