Polski gospodarczy złoty wiek

No i dwie jeszcze, krótko, dwie inne rzeczy, to edukacja. My nie zdajemy sobie z tego sprawy, bo najczęściej narzekamy na jakość polskich uniwersytetów, że nie są wysoko na listach rankingowych na świecie, ale jednocześnie Polska w latach 90. była świadkiem prawdziwego boomu edukacyjnego. Tak jak w 1989 roku Pod koniec PRL-u tylko 10% młodych ludzi studiowało. Tak 10 lat później, pod koniec lat 90., studiowało już prawie połowa młodych Polaków. Taki boom edukacyjny wydarzył się w Polsce bardziej niż w innych krajach regionu. Uczelnia, w której ja pracuję, czyli Akademia Leona Koźmińskiego, jest świetnym tego przykładem, jak od zera można zbudować świetną uczelnię o wysokiej jakości nauczania.

I może kończąc, ostatnia rzecz to energia społeczna. Oczywiście weszliśmy też w transformację z lepszej pozycji niż inni w regionie, inne kraje postsocjalistyczne, bo nawet w czasie PRL-u mieliśmy znaczący sektor prywatny, który reprezentował prawie jedną piątą naszego dochodu narodowego i mieliśmy Ogromną, ogromny taką podaż przedsiębiorczych ludzi, tej energii społecznej, która sprawiła, że nasz sektor prywatny wybuchnął, czy rozwinął się o wiele szybciej niż gdzie indziej, jako rzeczywiście pierwszy kraj Wśród wszystkich krajów transformacji wyszliśmy z transformacyjnej recesji w 1992 roku i od tego czasu prawie że nieprzerwanie, z wyjątkiem 2020 roku i pandemii, rozwijaliśmy się i przy okazji pobiliśmy historyczny rekord Europy, jeśli chodzi o długość nieprzerwanego wzrostu.

Więc podsumowując, egalitaryzm, elity, edukacja, energia to są jedne z czterech głównych przyczyn, dla których tak nam się dobrze udało. Pan profesor mówił trochę o tym punkcie wyjścia z PRL-u w gospodarkę rynkową. Rzeczywiście handel, który się sprywatyzował niemalże w rok, a symbolem tej prywatyzacji było łóżko polowe, które stawało się straganem, które wyrosły w całej Polsce. Niektórzy na to patrzyli pejoratywnie, ale summa summarum okazało się to dużym sukcesem i pokazywało tą energię, o której pan profesor mówił. Ale czy to na pewno wyjaśnia też to, co pan profesor wspomniał, te dwie dekady przeszło bez recesji, gdzie w krótszą lub dłuższą, w płytszą lub głębszą recesję wpadały wszystkie kraje i zachodniej, i centralnej, czyli Europy Środkowo-Wschodniej również.

Niektórzy też mówią o ukrytym długu ZUS-u i całej reszty. To też nieprawda. Ten dług wcale nie jest ukryty. Można sobie zgooglować publikacje, prognozy choćby Komisji Europejskiej, które pokazują, jaka będzie przyszłość systemu. Podsumowując, nie, nie mamy problemu z długiem, odwrotnie uważam, że Z powodu tego fiskalnego fundamentalizmu i fetyszyzacji długu publicznego, my nie inwestujemy wystarczająco w przyszłość. Więc zamiast mówić o tym, że obarczymy przyszłe pokolenia długiem publicznym, ja uważam, że to jest zupełną nieprawdą.