Putin w Baku. Rosja wobec konfliktu Azerbejdżan-Armenia

Po co Azerbejdżanowi Rosja? że gdzieś tam przy tych ważnych ustaleniach Rosja jest, ale chciałem zapytać też o ten aspekt jakiejś może przeciwwagi dla Turcji. Czy to też nie jest jakiś aspekt istotny dla Azerbejdżanu, żeby to gdzieś równoważyć? Czy po prostu Azerbejdżan traktuje relacje z Rosją jako jakiś rodzaj przeciwwagi dla Turcji? Ja jeszcze raz powtórzę, z perspektywy Azerbejdżanu Rosja była, jest i będzie bardzo ważnym i bardzo silnym sąsiadem, który niezależnie od swoich wzlotów, czy upadku, czy jakichś kryzysów jest trwałym elementem. Azerbejdżan, prezydent Alijew bardzo konsekwentnie zabiega o to, żeby nie zadrażniać relacji z Rosją, żeby uzyskać akceptację rosyjską dla swoich działań i żeby nie prowokować takich działań, które by spowodowały...

Jeżeli patrzymy na Iran, z którym Azerbejdżan ma bardzo trudne relacje i te rany się zaogniają w związku z konfliktem w Gazie i współpracą azerbejdżańsko-izraelską, to znowu co najmniej neutralność rosyjska jest dla Baku niezwykle pożądana. I pozostaje wreszcie kwestia Turcji. Turcja jest najważniejszym państwem dla Azerbejdżanu. Trudno przecenić jej rolę, trudno wykluczyć jakiś poziom współpracy, w której Turcja nie byłaby dla Azerbejdżanu ważna. Politycznie, gospodarczo, społecznie, militarnie, na każdym poziomie. Ale znowu, Aliyev dosyć skutecznie, a przynajmniej konsekwentnie próbuje równoważyć, próbuje zapewnić sobie jak największe pole manewru, próbuje nie stać się zakładnikiem jakiegoś czynnika zewnętrznego i w tym względzie współpraca z Rosją jest tym, co pozwala Azerbejdżanowi czy Alijewowi, przynajmniej w jego własnym mniemaniu, zachowywać sobie pole manewru.

dla Rosji. Krzysztof wspomniał o korytarzach transportowych. Faktycznie położenie geograficzne Azerbejdżanu koresponduje z rosyjskimi planami. Znaczy Rosja duży nacisk, dużą wagę przykłada do, co odbiło się właśnie, co było jednym z głównych tematów ostatnich spotkań, ostatnich trzech w zasadzie spotkań Putina z Alijewem. Przykłada do rozbudowy potencjału korytarza transportowego północ-południe, który biegłby przez Rosję, Azerbejdżan i Iran, który umożliwiłby Rosji po pierwsze ułatwienie swojego eksportu na rynki blisko wschodnie i dalej na rynki azjatyckie, a po drugie stanowiłby pewną alternatywę dla już istniejących szlaków handlowych, co pokrywa się z doniesieniami, jakoby Rosja miała w jakimś stopniu współpracować z jemeńskim ruchem Houthi na rzecz destabilizacji kanału sueskiego.

Ja bym powiedział w ten sposób, że ona była niezwykle ciekawa od strony symbolicznej i od strony oprawy. I to warto chyba chwilę się nad tym pochylić, bo ona pokazuje, jak ta polityka wygląda. Po pierwsze, to była trzecia w ciągu ostatnich czterech miesięcy bezpośrednie rozmowy dwóch prezydentów. Ostatnio rozmawiali z sobą w Astanie w lipcu, wcześniej w kwietniu w Alijewgościu w Moskwie. Więc to pokazuje, że te rozmowy są bardzo intensywne. Zadbano o to, żeby miały bardzo pozytywny wizerunek ta wizyta. Rosjanie nadali jej charakter wizyty państwowej, co paradoksalnie było pierwszą państwową wizytą Putina w Azerbejdżanie. Alijew nie szczędził pozytywnych słów pod adresem Rosji, pod niebiosa wynosząc wymianę gospodarczą, wymianę handlową, potencjał współpracy inwestycyjnej.