Co o Rosji mówi książka z 1839 roku?

Wszystkiego majątki na ziemiach polskich zajętych przez Imperium Rosyjskie zostały znacjonalizowane. I on ze swojej siedziby w Paryży czy hotelu Lambert na wyspie św. Ludwika był właściwie takim, można powiedzieć, niekoronowanym monarchą, z którego próbował działać na rzecz sprawy polskiej. To i też takim do dzisiaj ośrodkiem, z którego wypłynęło wiele intelektualnych idei dotyczących polskości, roli Polski itd. Dokładnie, więc de Kistin znał się z Czartoryskim, a Czartoryski też prowadził nieformalną dyplomację, bardzo aktywną, jest duża literatura na ten temat, ale również de Kistin chodził na wykłady Mickiewicza, wtedy Mickiewicz, który wykładał w koledżu francuskim we Francji, w Paryżu i jego wykłady słowiańskie cieszyły się dużym zainteresowaniem.

I powiedzmy też, że kiedy de Kistin już pisał książkę, To na język francuski została przetłumaczona trzecia część Dziadów ze słynnym ustępem. I badacze, pierwszym był Wacław Lednicki, taki znany polski profesor literatury słowiańskiej, ekspert od literatury rosyjskiej. Profesor uniwersytetów polskich w okresie międzywojennym, a potem wykładał też na dobrych uniwersytetach amerykańskich już po II wojnie światowej. On napisał, zrobił taką komparatystykę, porównał co napisał Mickiewicz w trzecim ustępie do trzeciej części odów o Rosji. I przeniósł to na dzieło Dykiśtyna. Dzieło Dykiśtyna, mówił Władysław Lednicki, jest taką właśnie rozwiniętymi myślami w tym, bo też ci z państwa, którzy nie pamiętają ze szkoły, ustęp do trzeciej części Dziadów jest o Rosji.