Ile razy można umrzeć z miłości? [Poetycki piątek]

Misja Kaja. Słuchaj na Spotify, Apple Podcast i YouTube. Poetycki piątek. Dzisiaj poezja Haliny Poświatowskiej, a gościem jest pani doktor Agnieszka Zgrzywa, pracownia biografistyki Collegium Polonicum, Uniwersytet imienia Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dzień dobry. Dzień dobry Panu, dzień dobry Państwu, bardzo mi miło, że mogę tu znowu gościć. Ja się jeszcze bardziej cieszę, tym bardziej, że Halina Poświatowska jest chyba poetką, o której każdy słyszał, a może ostatnio, bo okazuje się, że tak słyszałem, że nie była wcale taka fajna, jak nam się wydawało.

Nie patrzcie w dogasający żar. Dzisiaj poezja Haliny Poświatowskiej, którą wybrała i pięknie czyta pani doktor Agnieszka Zgrzywa z pracowni biografistyki Collegium Polonicum Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. No piękna, piękna poezja. Już pal licho, niech będzie faktycznie niefajną osobą, byle takie fajne wiersze czytała. Ale dlaczego pan tak myśli? Że co? Że tam jakieś... Dobrze, ja chyba wiem o co chodzi. Proszę pana, To jest poetka miłości do żonatych mężczyzn, tak? Nie czasem o to chodzi? Bo pisała o tym wszystkim w opowieści dla przyjaciela tak ładnie, tak czule, tak rozpaczliwie, że rzeczywiście wszystkie kobiety, które kochały w ten sposób,

Do tej Ameryki z mamą, która była jej nieodzowna, albo jak trudno było zebrać kwoty potrzebne na bilet na statek, albo że kiedy poetka weszła już na pokład i zbadał ją lekarz okrętowy, to nagle chciał ją zostawić w porcie, wezwał rodziców przez megafon, musieli się tłumaczyć. Także o tym wszystkim Proszę pomyśleć, o, o, jeszcze taki piękny szczegół, że kiedy przyjechała do Ameryki, to pierwsze wrażenie i szczęście z tego, że tam w ogóle jest, zepsuł jej ból zębów, banalny ból zębów, który i Mickiewiczowi psuł pobyt w kownie, proszę pana. Przypominamy o szczotkowaniu, co najmniej trzy razy dziennie. Ale jak już wspomnieliśmy tutaj mamę Haliny Poświatowskiej, to może byśmy przeczytali wierszyk do siostry ukochanej, do Margosi.

No, taki króciutki wierszyk na przykład, zacytuję. Rozstanie jest ptakiem, który rozpostarł pióra ode mnie do ciebie. Wszystkie pióra są ciemne, wszystkie dni bez ciebie. Noce drżą rozsypane pióra po niebie. Kiedy przyjdziesz, złote pióra zbiegną się w słońce. Umrze ptak. Zwykle ptak jest symbolem miłości, a tutaj, proszę, jest symbolem rozstania. I no przyzna pan, że to jest dosyć oryginalne. Jak już wymieniliśmy Mickiewicza wcześniej, to tak skojarzyło mi się w małej improwizacji, tam jest taki kruk, który przeszkadza orłowi się wznieść w górę, czyli nie chce, żeby Konrad popadł w pychę i ten kruk wszyscy interpretują jako ptak jakiś zły, a on jest przecież dobry.

Adama Mickiewicza w Poznaniu była gościem dzisiejszego programu Poetycki piątek. Poezja Haliny Poświatowskiej.