Opętanie Clary Germany Cele
Najlepiej opisany przypadek opętania w Afryce... Jakie demony zaatakowały Clarę i czy udało jej się pokonać siły ciemności?
Następnie dziewczyna zaczęła wykazywać przejawy agresji. Do tej pory szczupła i dość słaba Clara dostała niewiarygodnej siły, którą wykorzystywała przeciwko misjonarzom. Szarpała, kopała i odpychała zakonnice oraz księży. Z tego co wiadomo, każdy uczeń szkoły misyjnej miał przydzielonego swojego księdza spowiednika. Clarze przypadł ojciec Horner Erasmus. Mogła z nim porozmawiać o wszystkim oraz uzyskać odpuszczenie grzechów. Byli w dobrych relacjach. Duchowny był jedną z niewielu osób, którym Clara zwierzała się ze swoich lęków.
Ściszając znacznie głos, powiedziała – Siostro, proszę, zawołaj ojca Erasmusa. Muszę wyznać mu wszystko, co zrobiłam. Ale siostro, proszę szybko, inaczej szatan mnie zabije. Ma nade mną moc i nie jestem w stanie wyjść z jego szponów. Nie mam w sobie miłosierdzia. Przerażona zakonnica natychmiast pobiegła do pokoju duchownych, aby wezwać ojca Erasmusa. Usłyszała też w oddali, jak Clara krzyczy do siebie, oszukałeś mnie, obiecałeś mi chwałę, a teraz mnie torturujesz. W czasie, kiedy zakonnica szukała księdza, Clara miała rzucić się na pozostałe siostry zakonne przybyłe do jej dormitorium.
Została jednak przez nie unieruchomiona i przywiązana do łóżka, aby nie stwarzała zagrożenia. Ojciec Erasmus przebywał w tamtym momencie w drugiej części kościoła. Gdy tylko dowiedział się, że z Klarą dzieje się coś niepokojącego, bezzwłocznie pobiegł do pokoju uczennicy. Widok, który zastał, bardzo nim wstrząsnął. Klara zaczęła krzyczeć, jednak jej głos był niski i gardłowy, jakby zamiast szesnastolatki wypowiadał się dorosły mężczyzna. Ksiądz wiedział, że nie jest to kolejny buntowniczy wybryk Clary. Wyczuwał w pomieszczeniu obecność jakiegoś złego, demonicznego bytu.
Clara warczała, wyła i wydawała z siebie inne, nieludzkie dźwięki. Jak opisała to później w swoim pamiętniku jedna z zakonnic, żadne zwierzę nigdy nie wydawało takich dźwięków. Ani lwy Afryki Wschodniej, ani wściekłe byki. Czasami brzmiało to tak, jakby prawdziwe stado dzikich bestii zwołane przez diabła utworzyło piekielny chór. Mieszając zwierzęce dźwięki z żałosnymi prośbami o pomoc, Clara powiedziała ojcu Erasmusowi, że zawarła pakt z diabłem, przez co została opętana i wszystkie jej zachowania to jego zasługa.
Bardzo przeprasza i prosi o pomoc, póki nie jest jeszcze za późno. Ojciec Erasmus zapytał, dlaczego zawarła pakt i jaka zła siła próbuje zrobić jej krzywdę. Chwilę po tych słowach wyraz twarzy Clary zmienił się na niezwykle złowieszczy, a z jej ust wydobyły się przerażające słowa, mówione głosem niskim i złowrogim. Jestem szatanem. Naszym królem jest Lucyfer. Jego moc jest potężna. Ma w swojej służbie niezliczoną ilość poddanych. Widzisz jednego przed sobą. Zrzuciliśmy się z nieba do piekła, aby nasze grzechy nie były tak wielkie jak grzechy wielu ludzi.
Kolejnej zakonnicy zaczęła zarzucać złodziejstwo. Miała ona okraść kościelny skarbiec. Najpierw zakonnica zaprzeczyła, mówiąc, że jest to tylko bełkot opętanej dziewczyny. Jednak kiedy księża zerknęli do skarbca, okazało się, że Clara mówiła prawdę. Znów kiedy spojrzała na ojca Erasmusa, zaczęła opowiadać o jego niedawnej podróży do Rzymu. Mówiła co robił, gdzie był i z kim się spotykał. Informacje miały być tak dokładne, że niektóre z nich zdążył już zapomnieć sam duchowny. Rozwścieczeni misjonarze, których najgłębiej skrywane sekrety raz po raz wychodziły na jaw, żądali natychmiastowego odprawienia egzorcyzmu.
Podchodzili do dziewczyny i skrapiali wodą święconą. Gdy tylko krople dotykały jej skóry, Clara zaczynała syczeć i wić się z bólu. Krzyczała, żeby przestali wbijać igły w jej ciało. Co ciekawe, Clara odróżniała wodę święconą od zwykłej. Kiedy ktoś kropił ją zwykłą wodą, nie reagowała. Jedynie święcona wprawiała ją w szaleńczą złość. Gdy z kolei inna zakonnica weszła do pokoju, krzyż, który miała na szyi, nagle zerwał się i uderzył o ścianę, rozsypując się na setki kawałków. Clara, pochylając się do ojca Erasmusa, szeptem zasyczała – nie lubię tych sióstr.
Nie było chwili do stracenia. Misjonarze natychmiast wystosowali pismo ze zgodą na przeprowadzenie egzorcyzmów wraz z niezbędnymi dowodami. Ojciec Erasmus spisując swój dziennik zanotował, że diaboliczne zachowanie Clary ciągnęło się całymi dniami. Często wchodząc do jej pokoju zastawał dziewczynę lewitującą około półtora metra nad łóżkiem. Jej ubrania w nienaturalny sposób przeciwstawiały się grawitacji i przyklejały do skóry. Dopiero gdy ktoś pokropił je wodą święconą, puszczały, upadając swobodnie w dół, a sama Clara powoli schodziła z powrotem na łóżko.
Jej szyja wydłużała się, a dźwięki jakie wydawała były bez wątpienia syczeniem. Któregoś dnia jedna z zakonnic próbująca nakarmić Clary była świadkiem jak ta szczerzy swoje zęby, z których po chwili zaczęła ściekać krew. Bardzo szybko udało się zorganizować wszystkie potrzebne pozwolenia na przeprowadzenie egzorcyzmu i już 10 września 1906 roku ojciec Erasmus oraz ojciec Mansueti, pełniący funkcję dyrektora misji św. Michała, którym przydzielono rolę egzorcystów, rozpoczęli ciężki, trwający ponad dwie doby proces ratowania dziewczyny.
Clara bowiem złapała ją za ramię i z całej siły ugryzła. Ku przerażeniu wszystkich, na ręce siostry oprócz zębów nastolatki widniał ślad charakterystyczny dla ukąszenia węża. W kolejnych godzinach, kiedy to Clara ponownie zaczęła lewitować, jej ciało powoli zaczęło prostować się z pozycji poziomej do pionowej. Miało to wyglądać przerażająco. Wtedy również krzyknęła tak głośno, że znajdujące się na sali krzesło rozpadło się na kilka kawałków. Ojciec Erasmus zaczął wzywać zło, aby opuściło ciało dziewczyny.
Znów była sobą. Przez kolejne kilka tygodni wszyscy uczestnicy misji św. Michała bacznie obserwowali dziewczynę, Jednak nic nie zdawało się wróżyć powrotu demonów. Sama Clara bardzo wstydziła się swoich czynów i nieustannie prosiła o przebaczenie zarówno ojca Erasmusa, jak wszystkie siostry zakonne. I choć sama mówiła, że w dalszym ciągu ma jakieś złe przeczucie i że według niej to nie jest jeszcze koniec, inni nie brali jej słów na poważnie. Clara nadrobiła wszystkie szkolne zaległości i pomagała młodszym uczennicom w nauce.
I mimo iż jej zachowanie wróciło całkowicie do normy, duchowni zwrócili uwagę na jej stan fizyczny. Clara miała po egzorcyzmach dużo mniej jeść, niewiele spać i stać się bardzo zamkniętą w sobie. Zakonnice obawiały się, że Clara nie jest w najlepszym zdrowiu. Po około pół roku od uwolnienia nastolatki, ojciec Erasmus musiał wyjechać do południowej Afryki, aby pozałatwiać kilka spraw zawodowych. Dopiero wtedy wygląd Clary miał wrócić całkowicie do normy. Jej cera wyglądała na zdrową, włosy lśniły, figura nie była przesadnie wychudzona, na twarzy nieustannie malował się uśmiech.
Wyglądała, jakby wszystkie jej żyły miały zaraz eksplodować. Była nienaturalnie napuchnięta i wszystko w niej pulsowało. Po chwili dziewczyna odwróciła głowę w stronę siostry i posłała jej ten diaboliczny, okropny uśmiech, którego tak bardzo każdy się bał. Kobieta przerażona wybiegła z pokoju i udała się wprost do pokoju sióstr zakonnych. Opisała czego właśnie była świadkiem i że natychmiast należy sprowadzić ojca Erasmusa, zanim Clara zrobi krzywdę sobie lub komuś innemu. Niestety powrót duchownego nie był taki prosty. Musiało minąć kilka dni zanim mógł pojawić się na terenie misji św. Michała.
I tak oto 24 kwietnia 1907 roku na klarze Germanie Cele przeprowadzono kolejny egzorcyzm. Ojciec Erasmus w towarzystwie dwóch innych księży rozpoczęli cały proces na nowo. I choć Clara uśmiechała się do nich niewinnie, wiedzieli, że to tylko przykrywka i że prawdziwy demon przejmuje powoli jej duszę. W trakcie jednego z ataków ksiądz egzorcysta, nie wiem jak nazywali się ci dwaj towarzyszący Erasmusowi, w każdym razie jeden z nich podszedł do Clary i złapał ją za rękę.
Modląc się, próbował ją uspokoić. Na nic się to zdało. Clara położyła ręce na jego ramionach i jednym zwinnym ruchem szarpnęła stółę, próbując go udusić. Podobnie jak poprzednim razem, Clarę niemal natychmiast odciągnięto od księdza. Jednak nie udało się tego zrobić za pomocą zwykłego rozdzielenia ich dwojga. Aby Clara puściła księdza, ojciec Erasmus musiał rzucić w nią misę wody święconej. Ten egzorcyzm odbył się już bez udziału publiczności. Było tylko trzech księży i kilka zakonnic do asystowania, a Clara była zamknięta w jednej z kościelnych komnat.
Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do historii opętania Clary Germany Cele w Afryce i jej opowieści o opętaniu.
Opis zmian w zachowaniu Clary po 16 lat wieku, w tym jej dziwne zachowania i przekonanie o opętaniu.
Opis dalszych ataków Clary i drugiego egzorcyzmu w 1907 roku, w tym jej zmiany fizyczne i zachowania.
Podsumowanie historii Clary i jej zmarłej w 1912 roku, oraz prośba o komentarze od słuchaczy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Najlepiej opisany przypadek opętania w Afryce... Jakie demony zaatakowały Clarę i czy udało jej się pokonać siły ciemności?