Mentionsy Mentionsy
O duchach
O duchach

Opętanie Clary Germany Cele

18.02.2022 ·33 min 27 s · 4 rozdziały

Najlepiej opisany przypadek opętania w Afryce... Jakie demony zaatakowały Clarę i czy udało jej się pokonać siły ciemności?

0:00 · Wprowadzenie i opowieść o Clary 5

O duchach. Usłysz to, czego nie widać. Witam i pytam, czego dusza pragnie? Strasznie miło mi gościć Was na moim kanale. W dzisiejszym odcinku, zgodnie z wynikami ankiety na Instagramie i Facebooku, opowiem Wam po raz pierwszy na tym kanale historię opętania. Pomysł na odcinek podesłała mi mailowo Kasia, której bardzo za niego dziękuję. Przypadek Clary Germany Cele jest najlepiej opisanym przypadkiem opętania w Afryce, a egzorcyzmy na niej przeprowadzone uważa się za bardzo skomplikowane.

Na początku tradycyjnie chciałam zachęcić Was do zasubskrybowania kanału oraz kliknięcia w dzwoneczek, aby nie przegapić nowych odcinków. Ale już nie przedłużając, zapraszam do wysłuchania dzisiejszej historii. Clara Germana Cele urodziła się w 1890 roku w RPA. Była sierotą. Co stało się z jej rodzicami? Nie wiadomo. Prawdopodobnie zabrała ich choroba. Clara do czwartego roku życia przebywała w ośrodku adopcyjnym. Po tym czasie została adoptowana przez zakonnicę należącą do szkoły misyjnej św. Michała w południowoafrykańskiej prowincji Kwaazulu-Natal.

Cała misja posiadała na swoim terenie kościół, szkółkę, farmę oraz kilka budynków służących między innymi jako internat. Tuż po adopcji siostry zakonne zorganizowały sakrament chrztu świętego, tym samym przekazując dziecku wiarę chrześcijańską. Clara jako dziecko była bardzo ułożona i posłuszna. Uważnie przygotowywała się do święceń zakonnych, które miały nadejść niebawem. Przestrzegała doktryny kościoła katolickiego i nic nie wskazywało na wydarzenia, które miały nadejść niebawem.

5 lipca 1906 roku, gdy Clara skończyła 16 lat, jej charakter zaczął się zmieniać. Siostry zakonne z początku myślały, że Anusz może to młodzieńczy bunt, w końcu większość nastolatek przechodzi go mniej więcej w tym wieku. Jednak Clara, zagorzała katoliczka, zmianę w zachowaniu przeprowadziła zadziwiająco szybko. Bardzo często wpadała w dziwny trans, podczas którego albo była jakby nieobecna, albo posługiwała się językami, których znać nie mogła. Przede wszystkim mówiła po łacinie.

Po łacinie kolejnymi językami, w których słowa padały z ust Clary był polski i niemiecki. Siostry zakonne nie miały pojęcia, skąd nagle u dziewczyny tak rozległa wiedza w kwestii języków obcych. Wszystko to były jednak zachowania, które bezpośrednio nie uderzały w osoby trzecie. Prawdziwa udręka rozpoczęła się, gdy Clara zaczęła przejawiać zdolności jasnowidzenia. Przez co bez skrępowania wyznawała coraz to bardziej wstydliwe tajemnice zarówno osób należących do misji św. Michała, jak również osób zupełnie jej obcych, którzy akurat próbowali z nią porozmawiać.

5:00 · Zmiany w zachowaniu Clary 7

Następnie dziewczyna zaczęła wykazywać przejawy agresji. Do tej pory szczupła i dość słaba Clara dostała niewiarygodnej siły, którą wykorzystywała przeciwko misjonarzom. Szarpała, kopała i odpychała zakonnice oraz księży. Z tego co wiadomo, każdy uczeń szkoły misyjnej miał przydzielonego swojego księdza spowiednika. Clarze przypadł ojciec Horner Erasmus. Mogła z nim porozmawiać o wszystkim oraz uzyskać odpuszczenie grzechów. Byli w dobrych relacjach. Duchowny był jedną z niewielu osób, którym Clara zwierzała się ze swoich lęków.

Podobno nawet podczas jednej ze spowiedzi miała przyznać się ojcu, że planuje zawrzeć pakt z diabłem, że jej ostatnie spowiedzi nie były szczere i że wzywa ją szatan. Nie wiadomo, dlaczego wtedy informacja ta została zignorowana, o ile w ogóle była prawdziwa. Może plotka rozeszła się już później, gdy o sprawie zrobiło się głośno. W każdym razie, cała sytuacja ciągnęła się przez najbliższych kilka tygodni, aż nadszedł 20 sierpnia 1906 roku. Tego dnia z dormitorium Clary German Cele dobiegały okropne wrzaski.

Zaniepokojone zakonnice, słysząc krzyki, poszły sprawdzić, co się dzieje. Gdy weszły do pokoju, zastały Clarę siedzącą przy łóżku, która rozdzierając swoją koszulę, warczała, przeplatając to z chaotyczną rozmową z kimś niewidzialnym. Kimś, kto według sióstr nie istniał. Wszystkie krzyże i święte obrazy znajdujące się w pokoju leżały na ziemi. Gdy tylko nastolatka zauważyła stojącą w rogu zaskoczoną zakonnicę, w mig ton jej głosu zmienił się w dobrze znany wszystkim ton uprzejmej, miłej Clary.

Ściszając znacznie głos, powiedziała – Siostro, proszę, zawołaj ojca Erasmusa. Muszę wyznać mu wszystko, co zrobiłam. Ale siostro, proszę szybko, inaczej szatan mnie zabije. Ma nade mną moc i nie jestem w stanie wyjść z jego szponów. Nie mam w sobie miłosierdzia. Przerażona zakonnica natychmiast pobiegła do pokoju duchownych, aby wezwać ojca Erasmusa. Usłyszała też w oddali, jak Clara krzyczy do siebie, oszukałeś mnie, obiecałeś mi chwałę, a teraz mnie torturujesz. W czasie, kiedy zakonnica szukała księdza, Clara miała rzucić się na pozostałe siostry zakonne przybyłe do jej dormitorium.

Została jednak przez nie unieruchomiona i przywiązana do łóżka, aby nie stwarzała zagrożenia. Ojciec Erasmus przebywał w tamtym momencie w drugiej części kościoła. Gdy tylko dowiedział się, że z Klarą dzieje się coś niepokojącego, bezzwłocznie pobiegł do pokoju uczennicy. Widok, który zastał, bardzo nim wstrząsnął. Klara zaczęła krzyczeć, jednak jej głos był niski i gardłowy, jakby zamiast szesnastolatki wypowiadał się dorosły mężczyzna. Ksiądz wiedział, że nie jest to kolejny buntowniczy wybryk Clary. Wyczuwał w pomieszczeniu obecność jakiegoś złego, demonicznego bytu.

Clara warczała, wyła i wydawała z siebie inne, nieludzkie dźwięki. Jak opisała to później w swoim pamiętniku jedna z zakonnic, żadne zwierzę nigdy nie wydawało takich dźwięków. Ani lwy Afryki Wschodniej, ani wściekłe byki. Czasami brzmiało to tak, jakby prawdziwe stado dzikich bestii zwołane przez diabła utworzyło piekielny chór. Mieszając zwierzęce dźwięki z żałosnymi prośbami o pomoc, Clara powiedziała ojcu Erasmusowi, że zawarła pakt z diabłem, przez co została opętana i wszystkie jej zachowania to jego zasługa.

Bardzo przeprasza i prosi o pomoc, póki nie jest jeszcze za późno. Ojciec Erasmus zapytał, dlaczego zawarła pakt i jaka zła siła próbuje zrobić jej krzywdę. Chwilę po tych słowach wyraz twarzy Clary zmienił się na niezwykle złowieszczy, a z jej ust wydobyły się przerażające słowa, mówione głosem niskim i złowrogim. Jestem szatanem. Naszym królem jest Lucyfer. Jego moc jest potężna. Ma w swojej służbie niezliczoną ilość poddanych. Widzisz jednego przed sobą. Zrzuciliśmy się z nieba do piekła, aby nasze grzechy nie były tak wielkie jak grzechy wielu ludzi.

10:00 · Egzorcyzm w 1906 roku 13

Jego ogień nie wytwarza żadnego światła. Nie patrzy też na Twój ogień. Mimo ciemności widzimy się wzajemnie. Wiele duchów wędruje po ziemi, by uwodzić ludzi. Wierzymy w Boga i Go nienawidzimy. Po tych słowach duchowny był pewien, że potrzebne będzie odprawienie egzorcyzmu. Clara zaczęła wić się w bardzo nieludzki sposób i ponownie mówić obcymi językami. Niemieckim, polskim, francuskim i wieloma innymi, których znać nie mogła. Chwilę później przerażone zakonnice rozbiegły się po całym terenie misyjnym, aby uchronić dzieci przed widokiem Clary.

Bały się o ich bezpieczeństwo i nie chciały narazić ich na widok opętanej dziewczyny. Clara warczała i pluła pod nogi obecnych tam osób. Śmiała się, szydziła i ponownie nie powstrzymywała się przed wyjawianiem coraz to nowych sekretów, intymnych dla osób przebywających w pokoju. Między innymi zaczęła wyśmiewać jedną z zakonnic, mówiąc, że wie, że ma ona dziecko, które zostawiła w Niemczech, skąd pochodzi. Nazwała ją dziewką, która porzuciła swoje dziecko i że Bóg nie chce jej u siebie. Za to szatan tylko czeka na jej duszę.

Kolejnej zakonnicy zaczęła zarzucać złodziejstwo. Miała ona okraść kościelny skarbiec. Najpierw zakonnica zaprzeczyła, mówiąc, że jest to tylko bełkot opętanej dziewczyny. Jednak kiedy księża zerknęli do skarbca, okazało się, że Clara mówiła prawdę. Znów kiedy spojrzała na ojca Erasmusa, zaczęła opowiadać o jego niedawnej podróży do Rzymu. Mówiła co robił, gdzie był i z kim się spotykał. Informacje miały być tak dokładne, że niektóre z nich zdążył już zapomnieć sam duchowny. Rozwścieczeni misjonarze, których najgłębiej skrywane sekrety raz po raz wychodziły na jaw, żądali natychmiastowego odprawienia egzorcyzmu.

Podchodzili do dziewczyny i skrapiali wodą święconą. Gdy tylko krople dotykały jej skóry, Clara zaczynała syczeć i wić się z bólu. Krzyczała, żeby przestali wbijać igły w jej ciało. Co ciekawe, Clara odróżniała wodę święconą od zwykłej. Kiedy ktoś kropił ją zwykłą wodą, nie reagowała. Jedynie święcona wprawiała ją w szaleńczą złość. Gdy z kolei inna zakonnica weszła do pokoju, krzyż, który miała na szyi, nagle zerwał się i uderzył o ścianę, rozsypując się na setki kawałków. Clara, pochylając się do ojca Erasmusa, szeptem zasyczała – nie lubię tych sióstr.

Nie było chwili do stracenia. Misjonarze natychmiast wystosowali pismo ze zgodą na przeprowadzenie egzorcyzmów wraz z niezbędnymi dowodami. Ojciec Erasmus spisując swój dziennik zanotował, że diaboliczne zachowanie Clary ciągnęło się całymi dniami. Często wchodząc do jej pokoju zastawał dziewczynę lewitującą około półtora metra nad łóżkiem. Jej ubrania w nienaturalny sposób przeciwstawiały się grawitacji i przyklejały do skóry. Dopiero gdy ktoś pokropił je wodą święconą, puszczały, upadając swobodnie w dół, a sama Clara powoli schodziła z powrotem na łóżko.

Z każdym dniem również wygląd Clary się zmieniał. Pomijając fakt, że mizerniała w oczach, zakonnice przekonywały, że dziewczyna przemieniała się w istotę podobną do węża. Jej ciało stało się nienaturalnie plastyczne i mimo związania rąk w kaftan bezpieczeństwa, coraz częściej ruszała się w sposób podobny do pełzania węża. Wiła się jakby chciała ściągnąć z siebie więzy w bardzo charakterystyczny dla tego gada sposób. W normalnej sytuacji kręgosłup Clary przez to jak się wyginała powinien pęknąć. Jednak jej jakoś udawało się przyjmować takie pozycje bez uszczerbku na zdrowiu.

Jej szyja wydłużała się, a dźwięki jakie wydawała były bez wątpienia syczeniem. Któregoś dnia jedna z zakonnic próbująca nakarmić Clary była świadkiem jak ta szczerzy swoje zęby, z których po chwili zaczęła ściekać krew. Bardzo szybko udało się zorganizować wszystkie potrzebne pozwolenia na przeprowadzenie egzorcyzmu i już 10 września 1906 roku ojciec Erasmus oraz ojciec Mansueti, pełniący funkcję dyrektora misji św. Michała, którym przydzielono rolę egzorcystów, rozpoczęli ciężki, trwający ponad dwie doby proces ratowania dziewczyny.

Mówi się, że w kulminacyjnym momencie świadków wydarzenia było około 170, a sam egzorcyzm odbywał się w dużej kaplicy. Większość osób to byli ciekawcy gapie, zainteresowani szumem jaki powstał wokół Clary. Podobno tuż po rozpoczęciu egzorcyzmu kilkoro świadków tak wystraszyło się zwierzęcego zachowanie dziewczyny, że uciekło z sali z krzykiem. Pozostali znów bardzo szybko zmienili swoje nastawienie i uwierzyli, że to co spotkało Clarę nie jest jedynie plotką. Specjalnie na to wydarzenie ściągnięto też kilku poliglotów, którzy potwierdzili, że Clara nie tylko mówi w obcych językach, ale również rozumie to co mówią do niej inni.

Dziewczyna syczała i wrzeszczała, gdy tylko w pobliżu znajdował się jakiś święty przedmiot. Nawet gdy nie był on dostępny dla jej oczu, a schowany gdzieś w pomieszczeniu. Ponownie, jak wcześniej, podczas kontaktu z wodą święconą, Clara krzyczała, że jej ciało się pali, a sama córusz lewitowała nad łóżkiem. Ubrania przylegały do niej w nienaturalny sposób, aby po chwili ściągnąć ją na podłogę i zmuszać do pełzania jak wąż. Dziewczyna atakowała każdego, kto był w zasięgu jej twarzy, gdyż nogi i ręce miała związane. Duchowni przez ponad 48 godzin trwali przy szesnastolatce, robiąc sobie jedynie krótkie przerwy na posiłek.

Nie było mowy o śnie. W trakcie egzorcyzmu, gdy księża głosili fragmenty Pisma Świętego, Clarze udało się zerwać więzy z rąk i wyrwać Biblię ojcu Mansuetti, którą rzuciła o ścianę. Następnie złapała księdza obiema rękami, demonstrując nadludzką siłę. Szarpiąc mężczyznę, próbowała pozbawić go życia dusząc go własną sutanną. Na szczęście inni świadkowie tego incydentu od razu rzucili się na ratunek księdzu i nie stała mu się krzywda. Jednak w trakcie odciągania Clary od duchownego ucierpiała jedna z zakonnic.

Clara bowiem złapała ją za ramię i z całej siły ugryzła. Ku przerażeniu wszystkich, na ręce siostry oprócz zębów nastolatki widniał ślad charakterystyczny dla ukąszenia węża. W kolejnych godzinach, kiedy to Clara ponownie zaczęła lewitować, jej ciało powoli zaczęło prostować się z pozycji poziomej do pionowej. Miało to wyglądać przerażająco. Wtedy również krzyknęła tak głośno, że znajdujące się na sali krzesło rozpadło się na kilka kawałków. Ojciec Erasmus zaczął wzywać zło, aby opuściło ciało dziewczyny.

Clara wtedy na przemian śmiała się i płakała, prosząc o litość. W jej śmiechu było coś diabolicznego. Znów w płaczu szło usłyszeć tę znaną wszystkim dobrą nastolatkę. Niedługo później Clara odezwała się ponownie zmienionym głosem. – Jestem szatanem. Ta dziewczyna wezwała mnie z piekieł dla swojego własnego, mrocznego celu. – Nakazuję ci opuścić ciało tej biednej dziewczyny – krzyczał ksiądz. Clara ponownie wybuchnęła diabolicznym śmiechem. Warto zaznaczyć, że dziewczyna co jakiś czas wyrywała się z transu, dając znać, że jest w pełni świadoma wszystkiego, co dzieje się w jej ciele i umyśle.

Gdy jednak złe moce ponownie przejmowały kontrolę nad nią, pluła na święte przedmioty i reagowała na nie z odrazą. Duchowni na okrągło odmawiali modlitwy z prośbą o uwolnienie Clary, nie zważając na bluźnierstwa, jakie rzucała w ich stronę. W niektórych źródłach udało mi się wyczytać, że mimo wszystkich przerażających zachowań, Clara podczas egzorcyzmów miała się wyspowiadać oraz przyjąć komunię świętą. Nie mam pojęcia, jakim cudem miałoby jej się to udać, ale podobno tak było. Wychodzi więc na to, że albo spowiedź i komunia były przeprowadzone na samym początku, gdy Clara miała jeszcze większą świadomość, albo demon, który ją opętał, był na tyle odważny, że igrał z siłami kościoła.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.