BABA WODNA. SERIA: KOSZMARY NASZYCH PRZODKÓW - SŁOWIAŃSKIE DUCHY I DEMONY

To postać z ludowych wierzeń słowiańskich. Bardzo ciekawa i niejednoznaczna. Baba Wodna to żeński duch wody, mieszkający w rzekach, jeziorach, stawach i mokradłach. Uważano ją za strażniczkę wód, ale także istotę groźną i nieprzewidywalną. Potrafiła pomagać rybakom i pasterzom, ale też wciągać ludzi pod wodę, gdy ktoś naruszył jej terytorium. Często przedstawiano ją jako starszą kobietę o zielonkawych włosach, mocno pomarszczonej skórze, z oczami jak dwa stawy, głębokimi i mętnymi.

Istnieje wiele legend przekazywanych z ust do ust w wioskach, aby straszyć siebie nawzajem i mieć się na baczności w pobliżu wód. Oto jedna z nich. Dawno temu w wiosce na skraju puszczy stało jezioro, które ludzie omijali szerokim łukiem. W nocy słychać było śpiew. Delikatny, smutny, kobiecy śpiew. Pewnego lata młody rybak, oczarowany tym głosem, podpłynął łódką na środek jeziora.

Na tafli zobaczył kobietę o długich, mokrych włosach. Uśmiechnęła się do niego, a jej oczy błyszczały jak dwa kamienie księżycowe. Powiedziała, zostań ze mną, tu nie ma bólu, nie ma zimna, nie ma śmierci. Rybak podał jej rękę. Ludzie z wioski znaleźli łódkę następnego dnia, pustą, bez wioseł, a w sieci zamiast ryb leżał złoty wianek z wodorostów. W niektórych podaniach baba wodna ma córki, to pielice.