Przekroczyć demoliberalizm - Konrad Bonisławski [tekst audio]

Czy to są zwiastuny tego, że demokracja liberalna po cichu umiera na naszych oczach, a jeśli tak, to czy powinniśmy na ten proces patrzeć z nadzieją, radością czy może obawą? Pozorne sprzeczności liberalnych demokratów. Nie można nie odnieść wrażenia, że za kryzysem demokracji liberalnej stoją często sami liberałowie i rzekomi demokraci. Szczególnie w ostatnich latach boją się oni zdania ludu. To nie są jedynie anegdotyczne przykłady. Choćby z Polski, ale przecież i z USA po dwukrotnym sukcesie Trumpa, z Wielkiej Brytanii po Brexicie i ogólnie z Europy po każdym sukcesie radykalnej lub tradycyjnej prawicy, gdzie za każdym razem, gdy demokratyczne wybory, pomimo nierówności w dostępie do mediów, poparcia wielkiego biznesu czy wsparcia płynącego z zagranicy,

Przywołane wyżej reakcje na sukcesy PiSu, Trumpa czy Le Pen we Francji najlepiej to obrazują, a po powrocie do władzy należy natychmiast przeforsować hasła i ustawy nawet siłą i wbrew większości, a już na pewno bez poszanowania prawa choćby licznej grupy oponentów. Demokracja burżuazyjna i ludowa historia Polski. Taki typ myślenia ma długą tradycję wśród polskiej inteligencji, która dzisiaj jest już tylko najczęściej klasą średnią, pozbawioną większych ambicji intelektualnych. Obserwowany od paru lat i krytykowany jeszcze niekiedy tzw. zwrot ludowy w opisywaniu historii Polski, wypiera być może z naszej pamięci noworyszowski trend na snobowanie się na szlachtę i szukanie szlacheckich antenatów.

A to i tak tylko wierzchołek góry lodowej, o ile pozostajemy na gruncie lokalnym. Bez porównania więcej środków na działalność społeczną można przecież uzyskać z zagranicy. Na przykład od organizacji pozarządowych związanych z niemieckimi partiami politycznymi i finansowanymi pośrednio z budżetu Niemiec. Larum, jakie podniosło się po wstrzymaniu przez Donalda Trumpa finansowania NGO z Funduszu Agencji Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego United States Agency for International Development na tzw. misje na całym świecie być może oświeciło nieuświadomionych skąd i na jakie cele dostają pieniądze podmioty promujące kulturę LGBT czy mniejszości narodowe i ideologię multi-kulti.

Ba, również z instytucjonalnego, a nawet akcjologicznego dorobku liberalizmu da się wyłuskać te rzeczy, które nie prowadzą do destrukcji państwa i narodu. Choćby porządek konstytucyjny i instytucjonalny podkopywany w wielu krajach przez czynniki międzynarodowe jest pewną wartością. Podobnie jak kadencyjność i podział władzy. Aktualne przykłady rządów Trumpa czy Putina wskazują jasno błędy jednowładztwa, choćby z uwagi na arbitralne podejmowanie decyzji personalnych czy strategicznych na podstawie intuicji własnych wodza, którego ogląd sytuacji może być ograniczony. Podobnie liberalizm rozumiany jako pochwała przedsiębiorczości i opierania się na własnym wysiłku przy spełnieniu warunków wstępnych w postaci wyrównania szans nie jest czymś z gruntu złym.