Postprawda walcząca. Polska polityka karykaturą Schmitta i postmoderny - Jacek Tomczak [tekst audio]

Wyrzucenie posłanki Pauliny Matysiak z partii Razem z powodu jej zaangażowania we wspieranie budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego wspólnie z politykami Prawa i Sprawiedliwości oraz rozpad partii 2050 Przymona Hołowni warto postrzegać nie jako incydenty, lecz konsekwencje charakteru polskiej polityki. Jej nieodzowne skutki, uzewnętrznienie tego, co tkwi w samej jej istocie. To, co wielu lubi podporządkowywać do nadużywanej kategorii wojny plemiennej, stanowi karykaturę dwóch całkowicie różnych koncepcji polityki, jak i ogólnie świata. Schmitt i postmoderniści tłumaczą polską politykę? Z jednej strony Karl Schmitt nie daje o sobie zapomnieć i ze swoją wizją polityki jako konfliktu opartego na realnych różnicach interesów patrzy z pobłażliwością na przekonanych o wprowadzaniu nowej jakości piewców zgody narodowej, zadbanych trawników i pięknych uśmiechów.

Kończą oni zazwyczaj w bezwzględnym uścisku tego, co zlikwidować obiecywali. Kończą przeobrażeni w nicość. Ci, którzy akcjologiczną nicość, podaną w krótkotrwale przystępnej formie sameflixa, przedstawiali jako antidotum. Kończą, w tym dramacie jest dużo z komedii, Zmieniając nazwę na Polska 2050 Rzeczypospolitej Polskiej i zdegustowani przyznają, że polityce nie o uśmiechy i trawniki chodzi, ani nawet nie o Szymona Hołownię i z Adamem Gomową jako ukłonem w stronę realnego wymiaru polityki. Z drugiej strony Michael Foucault z jego hasłem Prawda nas zniewoli, dowodzący, iż samo przekonanie o istnieniu prawdy prowadzi do totalitaryzmu, skutkując bezkompromisowością w egzekwowaniu wynikających z niej postulatów.

To, że nikogo nie obraża? To, że nie widzi w przeciwniku pedofila, albo że nie zajmuje się jego żoną? Czy on w ogóle nadaje się na polityka? Jeśli ktoś po takich debatach nie ma kaca, to tylko dlatego, że ma go cały czas. Polityka uśmiechów na celowniku polityczności. W takim świecie triumfują zradykalizowany koniunkturalizm, walczący o życie konformizm, wydrapywana pazurami kariera w rytmie wrzasku zagłuszającego sumienie. W takim świecie czołową rolę odgrywa Roman Giertych. Jakie poglądy ma Roman Giertych? A co to ma za znaczenie? Nienawidzi PiS. Takie ma poglądy. Szymon Hołownia i jego formacja nie byli pierwszymi, którzy obiecywali zakończenie wojny polsko-polskiej. Troskę o sprawy zwykłych ludzi czy inne tego typu rzeczy brzmiące niemalże jak zapowiedź, że wszyscy będziemy się do siebie uśmiechać.

Wszystkie te hasła, albo bardzo naiwne, albo bardzo cyniczne poskromiła realna polityka, w której czasem chodzi o brutalność, czasem o jasny światopogląd, lecz nigdy o miałkość. Oddajmy nawet Hołowni, że częściowo uzdrowił funkcjonowanie Sejmu po czasach marszałkowania Elżbiety Witek. Gdy w zgodnej opinii większości parlamentarzystów nie sprawiał problemów z dopuszczaniem wszystkim stron do głosu. Tyle, że taką sanacyjną funkcję powinny pełnić mechanizmy systemowe. Redukujący się do niej polityk nie rozumie istoty polityczności. To jasne, że bycie pomiędzy PiS-a PO odnosi się jedynie do miejsc zajmowanych na sali sejmowej. Historia ruchu Palikota czy nowoczesnej dowodzi, że trzecia droga kończy na jednej z dwóch dróg.