Moja Polska jest najmojsza! PiS to prawica serwilistyczna - Jan Fiedorczuk

I tak też było w ostatnich dniach przy interwencji ambasadora USA. To, że nie lubi się Włodzimierza Czarzastego nie ma tu żadnego znaczenia, gdyż w tym sporze nie reprezentował on siebie, tylko całe państwo. PiS może i jest opozycją, ale głównie wobec własnego państwa. Tymczasem Polska to coś więcej niż logo ulubionej partii. Była to końcówka lat 20., może początek 30. Podróżując po Francji pociągiem, Dmowski wdał się w dyskusję polityczną z mężczyzną, z którym dzielił przedział. Wkrótce okazało się, że panowie mają zbliżone poglądy. Francuz narzekał na parlamentaryzm, liberalizm, masonerię etc., w czym jego rozmówca mu ochoczo wturował.

Czarzasty nie ma znaczenia. Zacznijmy więc od tego nieszczęsnego Włodzimierza Czarzastego. Ciężko by ktokolwiek o prawicowych poglądach szczególnie sympatyzował z byłym działaczem PZPR, a obecnie liderem Nowej Lewicy, który najchętniej w Polsce przeprowadziłby rewolucję na wzór zachodnich społeczeństw, adaptując nad Wisłą wszelkie nowinki progresywne. Poczynając od liberalizacji prawa aborcyjnego i wprowadzenia tzw. homomałżeństw, a kończąc na otwarciu granic na masową migrację. Czarzasty to ponura postać, która gdyby tylko mogła, wycięłaby z polskiej sceny politycznej wszystkich na prawo od Donalda Tuska.

Nie mam zamiaru tutaj wykazywać hipokryzji polityków, którym w ogóle nie przeszkadzały słowa Czarzastego, dopóki ambasador Rose nie nakazał im się oburzać. Podobnie jak tych, którzy przez lata apelowali do Unii Europejskiej o pomoc w pokonaniu PiSu, by nagle odnaleźć w sobie obrońców suwerenności. To drugorzędne sprawy. Podobnie jak i sam Czarzasty jako taki w rzeczywistości nie odgrywa tutaj żadnej roli. A przynajmniej nie jako osobna jednostka. Znaczenie ma bowiem nie konkretny człowiek, ale marszałek sejmu, instytucja, przedstawiciel niższej izby parlamentu i formalnie druga osoba w państwie.

Liczy się, czy stajemy po stronie państwa własnego czy obcego. Tak, Czarzastego można uważać za kanalię i Łgarza. Można krytykować jego nieostrożne słowa dotyczące Donalda Trumpa. Niemniej tak się nieszczęśliwie złożyło, że ta kanalia Łgarz jest marszałkiem polskiego sejmu. Politycy PiSu oraz zagorzali akolici partii nie potrafili wręcz powstrzymać ekscytacji wywołanej sporem na linii Warszawa-Waszyngton, momentalnie wspierając ambasadora obcego państwa zamiast drugiej osoby w państwie polskim. Najdalej chyba poszedł Arkadiusz Mularczyk, który wręcz zaczął pisać do amerykańskiego kongresmena Donna Bacona, który krytykował Rose'a.

Brzeziński bowiem nie bronił ani Rose'a, ani Trumpa, za którymi, jak można zgadywać, nie przypada, tylko amerykańskiego państwa. Można pół żartem, pół serio powiedzieć, że Brzeziński jest Amerykaninem i ma amerykańskie obowiązki. I tutaj je spełnił, odkładając na bok partyjne spory. Zrobił coś, co w polskiej debacie zdaje się być wręcz niewyobrażalne. Brukselo, ratuj! Gdyby sprawa sprowadzała się jedynie do Czarzastego, to zapewne można byłoby darować sobie rozrywanie szat, ograniczyć się do kilku złośliwych uwag, licząc, że mamy do czynienia z jednorazowym wyskokiem. Niestety obecna afera, obieranie strony ambasadora USA przeciwko marszałkowi sejmu, jest jedynie kontynuacją linii, jaką Prawo i Sprawiedliwość wypracowało po utracie władzy pod koniec 2023 roku.