#304 Moje 3 lekcje Warrena Buffetta, do których często wracam

I myślę sobie też od czasu do czasu, będąc osobiście osobą z tendencjami do bycia pracoholikiem, jak najbardziej, wrzucania sobie dużo na głowę, żebym nigdy się nie zapędził za mocno, bo to nie do końca jest tego warte, tak mi się wydaje. Warto sobie po prostu odpowiedzieć na pytanie, gdzie jest ta granica? I muszę wam też powiedzieć, że ja w swoim gronie znajomych, bliskich nie widzę jakoś drugich Buffettów, czyli ludzi, którzy chcą Osiągnąć sukces dużo, dużo wyższej skali i są w stanie poświęcić absolutnie wszystko, żeby to zrobić, ale widzę niebezpieczne obsesyjne podejście u ludzi wkręconych w ruch fajer, czyli tą wcześniejszą emeryturę, ale do tego stopnia, że przelatuje im masa lat spędzonych z bliskimi, przelatuje im masa pięknych chwil i ta pogoń za pieniędzmi i niskimi kosztami, bo przyjemności kiedyś dopiero przyjdą,

Jest momentami tak obsesyjna, jak czytam czasami w biografii Buffetta, tylko nie do końca wydaje mi się, że możemy te rzeczy zestawić obok siebie, bo chyba nie tędy droga. Ja osobiście jestem czasami przerażony, jak widzę, jak dużo ludzi są w imię tego ruchu Fajer poświęcić. No i zawsze zadaję sobie wtedy pytanie ciekawe, czy za kilka lat nie będą jednak tego żałować. Czy to nie było za dużo? Czy właśnie trzeba było trochę postawić na to, żeby żyć tu i teraz, a nie tylko cały czas odliczać, że coś się tam kiedyś zacznie? No bo z punktu widzenia psychologii to jest naprawdę dużo trudniejsze niż nam się wydaje. Więc szybki sukces Warrena Buffetta nie istnieje, absolutnie. Ta jego obsesyjność, ta cena, którą on poniósł, Za to jaki jest, to jest pierwsza rzecz, która mnie męczy.