Obywatelska sieć wykrywania dronów

No więc napisałem tego posta o budowie właśnie takiej rozproszonej sieci czujników. No i ten wpis wywołał bardzo dużo komentarzy. Nawet rekordowo mało, jak na Twitterze, było takich komentarzy, które mnie obrażają. Okazało się, że kilka osób już o podobnym systemie pisało w innych miejscach. No i super. Na Prif napisało też do mnie kilkanaście osób, może nawet małych kilkadziesiąt, które potwierdziły moje intuicje. Z kilkoma z tych osób rozmawiałem nawet przez telefon. Z tych rozmów, z tej wymiany korespondencji wynika, że taki system da się zbudować i da się go odpowiednio zabezpieczyć, choć oczywiście zabezpieczeń na 100% nigdy nie ma. Jego komponenty są ogólnie dostępne, a sukces wynikałby ze skali, z powszechności, a nie z dokładności pojedynczego czujnika.

To właśnie wtedy napisałem, że może byśmy stworzyli niskokosztowy system wykrywania dronów. Sam wpis na ten temat przeczytało albo zobaczyło grubo ponad milion osób. Napisało do mnie całkiem sporo, kilka dzwoniło. Na skrzynce mailowej mam jeszcze sporo nieprzeczytanych maili w tej sprawie. Z tych wszystkich wiadomości i rozmów wynika, że to da się zrobić dość szybko i niedrogo. Że polskie firmy mają wszystko, czego do tego potrzeba. Wszystkie te komponenty. No ale jak zawsze brakuje kogoś w roli lidera całego tego projektu. Kogoś, kto zorganizuje otwarty konkurs, kogoś, kto ma odpowiednio duży stół, żeby wszystkich zainteresowanych zaprosić, poczęstować kawą, herbatą i ciastkami, no i otworzyć dyskusję, a później pracę. Może Kancelaria Prezydenta, może Kancelaria Premiera, może Polska Akademia Nauk.