Jak Arnold Rothstein Zmienił Świat Hazardu i Mafii? (Część II)

W dzisiejszym odcinku druga i ostatnia część opowieści o życiu Arnolda Rothsteina. Pierwszą zakończyliśmy w momencie, w którym ten wdrapał się na szczyt hazardowego podziemia. Druga część odpowie Wam na pytania, jaki był jego udział w skandalu Black Sox? Czy ustawił wyścigi konne w Saratodze? Jaki wpływ miał na prohibicję? Kto pobierał u niego nauki? Aż wreszcie, co doprowadziło do jego przedwczesnego końca? Serdecznie zapraszam. Zaczynamy! Rok 1915 przyniósł Arnoldowi Rothsteinowi awans na sam szczyt wspomnianego w pierwszej części systemu. Jednak Charles F. Murphy nie wybrał Arnolda ot tak.

Znali się długo, jeszcze zanim Rothstein stał się majętnym człowiekiem. Przez lata Murphy obserwował rozwój Arnolda widząc jak zmienia się w biznesmena. Tak w rzeczywistości było. Wszystko co Rothstein robił widział w kategorii biznesu, a kogoś takiego potrzebował Murphy. Po wyeliminowaniu Hermana Rosenthala, usmażeniu na krześle porucznika nowojorskiej policji, Charlesa Beckera, pojawiły się nowe problemy dla działalności Rothsteina. Miejska policja tym razem na poważnie wzięła się za rozwalanie nielegalnych kasyn. To dla Arnolda stanowiło niemały problem. Musiał więc opracować nowy plan działania. Wpadł na pomysł ruchomych gier, od angielskiego floating games.

Eddie Seacott, Shoeless Joe Jackson czy Cheek Gandil? Było jeszcze jedno ciekawe nazwisko. Charles Comiskey. Legendarny zawodnik bejsbolu, jeden z twórców amerykańskiej ligi, a w 1919 roku właściciel Chicago White Sox. Comiskey zwany starym Rzymianinem uważał, że zawodników nie należy przepłacać. Większość z jego graczy pomimo klasy sportowej dostawała minimalne wynagrodzenia. Końców w zespole zaczął narastać bunt. Po kolejnej odmowie podwyżki część zawodników postanowiła sprzedać mecz, a w zasadzie kilka, bo w tamtym czasie finały ligi bejsbola rozgrywano do pięciu wygranych. W finale White Sox mieli zmierzyć się z Cincinnati Reds.