Mentionsy Mentionsy
NEW
NEW

Pytamy, kto zabił Homera

16.01.2022 ·54 min 44 s

Pod koniec 2021 roku przetoczyła się w USA dyskusja nad propozycją, by wszystkie budynki publiczne w mieście Waszyngton budowane były według wzorców klasycznych, najlepiej - postulowali wnioskodawcy - by imitowały ateński Partenon. Wynika to z przekonania wielu osób, że dziedzictwo amerykańskie jest przetworzeniem dziedzictwa europejskiego, czyli grecko-rzymskiego. W Stanach Zjednoczonych rozwiązania takie przekładają się na praktyczne przejawy życia publicznego, przy czym takie myślenie zakłada elitaryzm i prymat pewnej grupy społecznej i wiąże się z wykluczeniem.- Wcale to nie jest miłe do powiedzenia, wcale nie mam ochoty tego mówić - zauważa dr hab. Aleksandra Klęczar z Uniwersytetu Jagiellońskiego - ale rzeczywiście jest tak, że w Stanach Zjednoczonych badania w zakresie studiów klasycznych, zwłaszcza takiej tradycyjnie rozumianej filologii, bywają widziane jako wiążące się z jednej strony z dziedzictwem potęgi kolonialnej, z drugiej strony z chrześcijaństwem, radykalnym, narzuconym w pewnym sensie, a więc są widziane jako swego rodzaju bastion konserwatyzmu.Czy istnieje ryzyko, że w Polsce wpadniemy w pułapkę utożsamienia w edukacji klasycznym z pewnym wzorcem kulturowym? Swego czasu środowiska katolickie postulowały usunięcie ze szkół nauczania łaciny i greki, języków Nowego Testamentu i Kościoła, jako nośników treści pogańskich. Czyżby edukacja klasyczna była niebezpieczna?Ale jest też niebezpieczeństwo popadnięcia w inną przesadę. Jeśli nadal będziemy widzieli starożytnych Rzymian jako wspaniałych triumfatorów, niosących i szerzącym cywilizację, nie przyniesie to niczego dobrego. Patrzenie przez różowe okulary na wzorce greckie i rzymskie, np. na demokrację i republikę, jest fałszowaniem historii. Potrzebujemy myślenia krytycznego o przeszłości.Nie chodzi o to, by wszystko wywrócić do góry nogami.- Ważne, byśmy stanęli przed lustrem i powiedzieli sobie, że czasy, które badamy, są absolutnie fascynujące i powstało wtedy wiele ciekawej literatury, ale jednocześnie, pod wieloma względami, etycznie, dla nas to jest dzisiaj obca planeta – mówi Aleksandra Klęczar. - To jest sposób myślenia obcy dzisiejszym czasom.Czy myślenie przez pryzmat nowych odczytań i nowych trendów jest szkodliwe dla edukacji klasycznej i profilu intelektualnego współczesnego, wyedukowanego Europejczyka, czy wręcz przeciwnie? Czy otwarcie się na nowe badania, na inne dyscypliny, daje nowe możliwości, wskazuje nowe kierunki dla poszukiwań intelektualnych? Komu i na ile potrzebna jest tzw. „twarda filologia klasyczna”?Jaka jest dziś kondycja studiów klasycznych i edukacji humanistycznej? Zdaniem Aleksandry Klęczar stoimy obecnie przed wielką szansą na nowe otwarcie. Znaleźliśmy się w miejscu, w którym sami musimy zadać sobie pytanie w jakim kierunku chcemy z tymi badaniami, z edukacją iść. Antyk, także w kulturze popularnej i w sieci, jest wszechobecny od zjawisk mainstreamowych, jak hollywoodzkie filmy, wysokobudżetowe seriale i franczyzy książkowe, po inicjatywy powstające oddolnie, sieciowe, zyskujące popularność oddolnie i potem ewentualnie do mainstreamu trafiające.Antyk funkcjonuje, żyje, jest czytany po swojemu. Twórcy i odbiorcy kultury popularnej znają tradycję grecką i rzymską nieraz z przetworzeń już w stylu Parandowskiego. Uczeni, badacze muszą się pogodzić z tym, że zmieniają się pokolenia, tematy zainteresowań i podejście do tematów. To, że potwory antyczne pojawiają się w książkach, serialach czy komiksach, oznacza, że ta tradycja żyje.Podcast z cyklu "Kto zabił Homera" został nagrany w bibliotece Instytutu Filologii Klasycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Fragment książki "Harry Potter i Kamień Filozoficzny" J.K.Rowling czytała Gabriela Rogala. W wyborze i przygotowaniu tekstów uczestniczył Julian Skowronek. Na zrekonstruowanych instrumentach antycznych, aulosie i kitarze grał Stefan Hagel z Austriackiego Instytutu Archeologicznego Austriackiej Akademii Nauk.  Realizacja podcastu, Free Range Productions.`

I to też nie ogranicza się tylko do dziedzictwa należącego do pewnej niewielkiej grupy ludzi. No tak, ale i ten Pałac i ten Parthenon to jest jednak dość popkulturowa recepcja, nie? To jest trochę to, czym ty się zajmujesz. I zgadza się. Ale to chcę zostawić, bo do tego wrócimy za chwilę, ale tutaj jest jeden wątek, o którym chciałbym, żebyś się wypowiedziała, bo na pewno tym się interesujesz, mianowicie decyzja Uniwersytetu w Princeton o usunięciu nauczania greki i poniekąd to jest interpretowane w mediach jako jakby likwidacja filologii klasycznej. Z powodów właśnie związanych z wykluczeniem, o których mówiłaś. W takim sensie, że to jest dyscyplina, która jest symbolem narzucającym się, agresywnym emblematem kolonializmu i wszystkiego tego, co się z nim wiąże.

A druga sprawa i wydaje mi się, że w tym, co mówisz, znalazła się sugestia, że trochę ta kultura popularna przejmuje w jakimś sensie odpowiedzialność Za to, czego nie robimy my. Za to, czego nie robi środowisko akademickie, ale głównie szkoła. Tak, w dużym stopniu tak. Mi się wydaje, że jeszcze jeden wątek trochę nam się tutaj ukrył, on trochę się wiąże z tym, co mówiłaś w kontekście kolonializmu i tej sytuacji amerykańskiej i Princeton, ale myślę sobie tymi metaforami, zwłaszcza oblężonej twierdzy, że jest też taka grupa ludzi, z którymi oczywiście ja mam problem, bo nie sympatyzuję z postawą, natomiast jestem w stanie zrozumieć,

Tak i to jest trochę problem tego Princeton, dlatego, że walka z wykluczeniem przez wykluczenie jest osobliwą koncepcją i jakby pewnie cały czas chodzi o to, żeby tą humanistykę na tyle rozciągać, żeby przy wszystkich tych procesach, które się na naszych oczach dzieją są strasznie skomplikowane, I zupełnie nie mamy nad nimi kontroli, ani naukowej, ani politycznej, ani żadnej innej. Żeby jednak literatura, akademia były miejscem, gdzie to się może jakoś... Pomieścić i dogadać. Konfrontować. Ja nie wiem, czy od razu dogadać. Może nie o wszystkim można się dogadać. Ale nie o wszystko trzeba się od razu skłócić. Ale nie o wszystko trzeba się zaraz zabijać. Chyba trochę o to nam chodzi. Jak najbardziej. Czy to nie jest tak, że te różne twoje drogi, bo ty jesteś osobą wielu dróg i wieloma podążasz, że one cię kiedyś doprowadzą do napisania powieści o Aleksandrze Wielkim?

Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.