Jestem płatkiem śniegu
Jestem płatkiem śniegu.I w tym odcinku próbuję sobie (i Wam) odpowiedzieć, czemu to wcale nie jest nic złego.Gadam o wspólnych doświadczeniach, które nas łączą — dzieciństwie, dorastaniu, potrzebie przynależności.O social mediach, pokoleniach, Zetkach, milenialsach i o tym, jak łatwo wrzucać ludzi do jednej kategorii.Ale też o tym, że mimo tych podobieństw każdy z nas ma prawo być inny.Mieć swoje talenty, swoje tempo, swoje buty.Trochę refleksji, trochę dygresji, trochę kącika kulturalnego.
No i znałam jej Daisy Jones and the Six, to jest taka jedna z bardziej jej znanych powieści. Bo nawet na jej podstawie powstał serial, którego nie widziałam. Nie wiem, gdzie on jest dostępny, ale był. Nie wiem, czy jakimś takim szerszym echem się w ogóle odbił, chyba nie. I ta książka mnie nie porwała, tak jak niektórych. Wiem, że jest masa fanów tej powieści. Dla mnie ona była taka se po prostu, jakby bez szału. Czytałam też Malibu Płonie, która była całkiem okej. Ale moją ulubioną powieścią tej autorki było Siedmiu mężów Ewelii Hugo. To jest w ogóle bardzo ciekawa książka, bo ona jest, znaczy wiadomo, to są wszystko powieści, jakby to nie są żadne, wiecie, jakieś tam reportaże czy cokolwiek, ale jest to zwykła beletrystyka.
Dlatego miałam ją dodaną na półce na Legimi i tak czekała na swoją kolej. No i mówię, no ta autorka jest całkiem okej, wiem czego się po niej spodziewać, zobaczymy. No więc jak to u Taylor bywa, grała troszeczkę na emocjach i było trochę wzruszeń. No ale jednocześnie jest bardzo ciekawie osadzona, bo są to lata 80., jest to NASA i są to loty w kosmos i w ogóle pierwsze kobiety, które leciały w kosmos. Bo musicie wiedzieć to o Taylor, że ona się bardzo skupia na kobietach i na tej kobiecej perspektywie. Co jest fajne i bardzo dobrze się to czyta. Ja ją bardzo szybko pochłonęłam, bardzo mi się podobała, więc tutaj daję dużą okejkę. I ta strona obyczajowa i ten romans w tle też był okej i był ciekawy. Końcówka jest wzruszająca. Było to miłe wytchnienie po tych ciężkim reportażu i po jakichś tam krwawych kryminałach.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Jestem płatkiem śniegu.
I w tym odcinku próbuję sobie (i Wam) odpowiedzieć, czemu to wcale nie jest nic złego.
Gadam o wspólnych doświadczeniach, które nas łączą — dzieciństwie, dorastaniu, potrzebie przynależności.
O social mediach, pokoleniach, Zetkach, milenialsach i o tym, jak łatwo wrzucać ludzi do jednej kategorii.
Ale też o tym, że mimo tych podobieństw każdy z nas ma prawo być inny.
Mieć swoje talenty, swoje tempo, swoje buty.
Trochę refleksji, trochę dygresji, trochę kącika kulturalnego.