„Hołd Pruski" na niemieckim celowniku!

Uklęknijcie! W obliczu Boga Wszechmogącego i relikwii świętego Andrzeja Boboli zgromadzeni w zamojskim kościele pod wezwaniem świętej Katarzyny przysięgamy, że w żadnych okolicznościach i co by złego się wydarzyć mogło, nie zdradzimy tajemnicy, że w świątyni złożony został cenny obraz, który trzeba ukryć, aby w ręce niemieckiego najeźdźcy nie wpadł. Przysięgamy! Osuch? A ty tu czego? Kazali przyjść? To jestem. A co to za ugrupowanie? Przysięga na zachowanie tajemnicy skarbu cennego. Skarbu cennego powiadacie?

O Chryste! Rozerwane! Rozprute! Pokłute! Niech tych Sowietów piekło pochłonie! Amen! Panie Kościelny, jak to się stało? No, no... Pan mówi... Oj... No to za Sowieta było. We czterech po mnie przyszli, dwóch z NKWD i dwóch naszych, zdrajców z czerwonymi opaskami milicji robotniczej. Antychrysty! A znak kościelny ich? Ruskich to nie znam, ale był z nimi taki młody Żydek, co to jego ojciec z Klepszynku ma, a drugi to młody Osuch był. Ten ich przyprowadził, a to stąd, że jego ojciec przy ukrywaniu obrazu był.

Pamiętam, bo spóźnił się na przysięgę. Ja mówiłem o wielkim skarbie, który ukrywamy i ten pomyślał pewnie, że to złoto i inne błyskotki. Rura metalowa, rozpruta, obraz wyjęty i pokłuty. Ma ksiądz rację. Szukali złota. No to już wiadomo. I no co teraz robić? Trzeba działać! Ja zajmę się ratowaniem obrazu. Jest tu w Zamościu jeden znajomy profesor. Do pomocy wezmę też narzeczonego mojej córki i kilku zaufanych ludzi. To, to jest moje zadanie. Ja to mogę wziąć pałkę i tym osuchom, młodemu i staremu, po łbiela walić.