Wesołego Halloween! - 2 CreepyPasty [LIVE]
Lektor: Jakub Rutka i Robert Samot☛ Instagram: / jakubrutka ☛ TikTok: / jakub_rutka Scenariusz: MakRalstonTłumaczenie: Aleksandra RutkaTreść udostępniona na licencji CC BY-SAŹródło: https://creepypasta.fandom.com/wiki/O...ODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!
Wraz z dźwiękiem szurania słomianych nóg po drewnianej podłodze postać zbliżała się do drzwi. Z kuchni wyszedł strach na wróble. Z ustami rozciętymi najpewniej jednym z kuchennych noży Marge. Ślad układał się w coś przypominającego szeroki uśmiech. Roy zrobił krok w moją stronę. Pomyślałem, że taka znajoma forma będzie dla ciebie bardziej przystępna, Peterze. Wyjaśnił? To coś bezbłędnie odczytywało moje emocje. Wiedziało, że jestem przerażony.
Można by tak pomyśleć, prawda? W końcu, dlaczego inaczej kostucha miałaby zapukać do twoich drzwi? Zamarłem, jak sarna oślepiona reflektorami samochodu, który miał przynieść jej rychły koniec. On zaś śmiał się dalej, tym razem ze mnie. Wybacz mi, Peterze. Jak już mówiłem, uwielbiam dobrą ironię. Żniwiarz przeszedł obok, muskając mnie szatą, tak, że aż przylgnąłem do ściany. Zatrzymał się przy oknie i wyjrzał na zewnątrz. Jakże ironiczne byłoby to, gdyby człowiek otoczony przez tyle śmierci mógł w sobie nosić tak ogromne pokłady życia.
Uniosłem kubek z herbatą, kwaśną, zimną i zwilżyłem nią spieczone usta. Poszedłbyś spać na kilka krótkich godzin. Potem obudziłbyś się zlany potem jak zwykle. Zaparzyłbyś sobie herbatę i wyszedł na ganek, zupełnie zapominając o gwoździu, który wyplułeś na podłogę poprzedniego dnia. Pamiętasz? Żniwiarz uniósł dłoń, ściskając w palcach gwóźdź, który jeszcze godzinę temu trzymałem w ustach. Nadepnąłbyś na niego. Bolałoby jak diabli. Ale nie poszedłbyś do lekarza, prawda? Zacząłem rozważać w głowie ten scenariusz. Oczywiście, żebyś nie poszedł, Peter. Odpowiedział za mnie żniwiarz, wskazując na moją zarośniętą i zaniedbaną twarz.
Przestałeś o siebie dbać w dniu, w którym Marge nie mogła już robić tego za ciebie. Dlaczego więc znowu miałbyś zacząć? Zmarszczułem brwi, wpatrując się w niego z niezrozumieniem. Widocznie dostrzegł, że nie do końca pojmuje jego historię. Wybacz moje dygresje. Zapewniam cię, że wszystko to zmierza do celu. Do rzeczy, warknąłem ostro. Gdybyś został w domu, a z całą pewnością byś został. Infekcja rozwijająca się przez tego brudnego gwoździa zabiłaby cię, Peterze. Co? Zmarszczyłem brwi jeszcze mocniej. O cóż, nie od razu. Ale po trzech tygodniach cierpiałbyś już na pełnoobjawowy tężyc.
W istocie moja obecność tej nocy może ocalić więcej niż tylko ciebie. Zakasłałem, siadając w starym, skrzypiącym krześle, stawiając kubek z herbatą na stole obok. Widzisz, Peter, gdybyś zginął, nie mógłbyś już wysłać tego swojego listu. Jakiego listu? Warknąłem, pochylając się do przodu. Krzesło zaskrzypiało pod moim ciężarem. Oj no, nie bądź już fałszywie skromny. Druga szuflada od góry, w kuchni. No nie powiesz mi chyba, że zapomniałeś. Zerwałem się na nogi i wciąż drżąc niemal pobiegłem do kuchni. Szarpnąłem za drugą szufladę.
Gdyby się zabił, jego brat nie pojechałby na drugą misję w marynarce, bo chciałby być na pogrzebie. A gdyby do tego doszło, zginąłby admirał Keaton, bo porucznik Farrow nie byłby tam, gdzie trzeba, by zauważyć bombowiec torpedowy. Czekaj. Przerwałem, marszcząc brywi. O czym ty w ogóle mówisz? Przyczyna i skutek, Peterze. W tym filmie to wspaniałe życie. Widziałeś go przecież, prawda? Skinałem głową. Chociaż wiem, że oglądałeś. Ty i Marge lubiliście go włączać w Wigilię. Zamilkł na moment, wpatrując się we mnie tak intensywnie, że sam spuściłem wzrok na drewnianą podłogę.
Pogrzeb, któremu tylko ty możesz zapobiec, Peter. Ty i twój list. Spojrzałem na zmiętą kopertę, potem z powrotem na śmierć. Choć w głowie wciąż czułem pulsowanie, słowa zaczęły jakoś układać się w jedną, logiczną całość. Oczywiście, jeśli tylko zdołasz przeżyć i go wysłać. Zamarłem. Nagle w okolicach szyi poczułem nieprzyjemne mrowienie, jakby sam dźwięk jego głosu zdołał zmienić temperaturę otoczenia. – Co masz na myśli? – zapytałem, niepewnie cofając głowę. Żniwiarz zachichotał.
Ale ten gwuść! Mówiłeś, że jeśli na niego nadepnę... Ej, no wymyśliłem to na poczekaniu, Pete. No weź, serio myślałeś, że ponury żniwiarz chciałby komukolwiek pomagać? No, błagam cię, daj spokój. A ja się jeszcze martwiłem, czy dobrze wypadnę. Jak to? Żniwiarz podwinął rękawy czarnego płaszcza, odsłaniając pod spodem ciemny garnitur. Uśmiechnął się szeroko, pokazując błyszczące, idealnie białe zęby. No i jak? – Podobało ci się? – Chciałem raczej trzymać się tego staroangielskiego stylu, wiesz, jak w Biblii króla Jakuba.
Wraz z nią z ust wydobywała się piana. List, który wciąż ściskałem w drżących dłoniach, został z nich brutalnie wyrwany. Usłyszałem dźwięk rozdzieranego papieru. Na czym to ja skończyłem? Tak. Dał nam pan nadzieję i wiem, że pewnego dnia znów ujrzę moją ukochaną żonę. Z poważaniem, Peter. Roześmiał się. Mam dla ciebie dobrą wiadomość, Pete. Zaraz spełni się twoje życzenie. W końcu to Halloween. Czemu miałbym nie oddać ci małej przysługi przy okazji tego niewinnego psikusa?
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Lektor: Jakub Rutka i Robert Samot☛ Instagram: / jakubrutka ☛ TikTok: / jakub_rutka Scenariusz: MakRalstonTłumaczenie: Aleksandra RutkaTreść udostępniona na licencji CC BY-SAŹródło: https://creepypasta.fandom.com/wiki/O...ODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!