Mentionsy Mentionsy
MysteryTV - Jakub Rutka
MysteryTV - Jakub Rutka

Wesołego Halloween! - 2 CreepyPasty [LIVE]

02.11.2025 ·46 min 18 s

Lektor: Jakub Rutka i Robert Samot☛ Instagram:   / jakubrutka  ☛ TikTok:   / jakub_rutka  Scenariusz: MakRalstonTłumaczenie: Aleksandra RutkaTreść udostępniona na licencji CC BY-SAŹródło: https://creepypasta.fandom.com/wiki/O...ODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!

Czasem jego widok sprawiał mi wiele bólu. Zasadziliśmy tę jabłonkę razem z moją zmarłą żoną Marge. Wiele lat temu zawsze zrywaliśmy z niej najświeższe owoce, urządzaliśmy pikniki w cieniu jej gałęzi i zajadaliśmy się pysznymi szarlotkami. Marge piekła najlepsze ciasta na świecie. Jednak teraz drzewo obumierało. Zaniedbałem je. Zresztą tak samo jak całą resztę gospodarstwa. Wszystko tu umierało. Prawdę mówiąc, jednymi stworzeniami, które wciąż nie chciały zniknąć, były te cholerne szczury. Próbowałem już chyba wszystkiego. Trutki, cukru, pułapek na ganku. A one i tak zawsze wracają.

W końcu po prostu dałem sobie z tym spokój. Po śmierci mat straciłem całą radość życia. Brak troski rozciągnął się nie tylko na plony i drzewa. Nie goliłem się od tygodni, nie chciało mi się nawet brać prosznica. Przecież i tak byłem tu sam. Cisza, która zapanowała w miejscu i śmiechu, brzęku garnków i patelni, była tak ogłuszająca. Mimo mojego dość szorstkiego bycia, to właśnie ludzie z Francji, z miasteczka, w którym spędziłem praktycznie całe życie, dawali mi siłę, by iść dalej. To niewielka miejscowość, ale jej mieszkańcy zawsze należeli do tych najrzyczliwszych. Bez ich wsparcia na pewno nie przetrwałbym śmierci Marge.

Jedynym innym towarzystwem, jakie tu miałem, był stojący przed domem strach na wróble. Marge nazywała go Roy, pewnie dlatego, że co wieczór słuchaliśmy w radiu Roya Rogersa. Roy stał w tym samym miejscu od siedmiu lat. Przypuszczam, że wszystkie wrony już dawno zdążyły się zorientować, że jego obecność to tylko żałosna próba ich przepłoszenia. Dlatego więc w zeszłym tygodniu postanowiłem zbudować karmnik, licząc, że zwabię tu trochę rudzików albo zięb, które przegonią te przeklęte ptaszyska. Smutne. ale wydawało się, że nawet Roy zaczyna powoli umierać.

Wraz z dźwiękiem szurania słomianych nóg po drewnianej podłodze postać zbliżała się do drzwi. Z kuchni wyszedł strach na wróble. Z ustami rozciętymi najpewniej jednym z kuchennych noży Marge. Ślad układał się w coś przypominającego szeroki uśmiech. Roy zrobił krok w moją stronę. Pomyślałem, że taka znajoma forma będzie dla ciebie bardziej przystępna, Peterze. Wyjaśnił? To coś bezbłędnie odczytywało moje emocje. Wiedziało, że jestem przerażony.

Nie musisz się bać. Choć domyślam się, że ta zewnętrzna powłoka może wydawać się trochę nietypowa. A jak to mówią, zawsze mądry po szkodzie, więc proszę wybacz, jeśli cię przestraszyłem. Strach na wróble powłóczył się z powrotem. Do kuchni. Po chwili wychyliła się z niej znajoma twarz, trzymająca w dłoniach kubek herbaty, Poczułem, jak łzy napływają mi do oczu. Zaraz potem jednak ogarnęła mnie wielka wściekłość. To była Marge. Rozpoznałem ją natychmiast, gdy tylko nasze spojrzenia się spotkały. Coś we mnie pękło, lecz szybko trząsnąłem się z szoku i otarłem spływającą po policzku łzę.

Zamilkł, widząc, że nie słucham, zbyt rozkojarzony drżeniem całego ciała. Moje oczy co chwilę uciekały w stronę drzwi wejściowych. Wybacz moją paplaninę. Mam słabość do ironii. Przejdźmy do rzeczy, dla której tu jestem. Dlaczego zabrałeś Marge? Warknąłem śmiało, wypinając pierś, choć dobrze wiedziałem, że żniwiarz wcale się mnie nie boi. Zapadła cisza. Jakby zastanawiał się, jak ubrać w słowa coś, co i tak nie mieści się w ludzkim rozumowaniu. Istnieją rzeczy, których człowiek pojąć nie zdoła, rzekł w końcu. Dlaczego słońce wciąż wschodzi i zachodzi?

Ja wyjąkałem. Skinął głową i odwrócił się w moją stronę. Biedne drzewo Marge, westchnął, usycha i umiera. Zupełnie tak jak ty. Mógłbym cię zebrać już tej nocy. Ale to nie był mój zamiar. Przyszedłem, by ocalić przez ciebie wielu ludzi, Piterze. Nie rozumiem. Mruknąłem, chwytając się drewnianego stołu w kącie pokoju. Żniwiarz przysuwał się coraz bliżej, aż wreszcie zauważył, że trzęsę się jako sika. Gdybym nie przyszedł tutaj nocy... Czy wiesz, co by się stało? Okręciłem głową zdezorientowany.

Przestałeś o siebie dbać w dniu, w którym Marge nie mogła już robić tego za ciebie. Dlaczego więc znowu miałbyś zacząć? Zmarszczułem brwi, wpatrując się w niego z niezrozumieniem. Widocznie dostrzegł, że nie do końca pojmuje jego historię. Wybacz moje dygresje. Zapewniam cię, że wszystko to zmierza do celu. Do rzeczy, warknąłem ostro. Gdybyś został w domu, a z całą pewnością byś został. Infekcja rozwijająca się przez tego brudnego gwoździa zabiłaby cię, Peterze. Co? Zmarszczyłem brwi jeszcze mocniej. O cóż, nie od razu. Ale po trzech tygodniach cierpiałbyś już na pełnoobjawowy tężyc.

Miał rację. Mój list do doktora Faroła leżał na kilku starych książkach kucharskich. Zupełnie zapomniałem, że w ogóle go napisałem. On go potrzebuje, rozległ się głos śmierci z salonu, odbijając się echem od ścian. Swoją drogą zadziwiające, jak czasem kilka zwykłych słów potrafi uleczyć duszę. Wróciłem do salonu, wciąż ściskając kopertę w spoconej duszy. Po tym, co spotkało Marge, Keith, to znaczy doktor Farrow, uznał, że nie nadaje się do zawodu lekarza. Pięć lat szkoły medycznej, dwanaście lat praktyki.

Gdyby się zabił, jego brat nie pojechałby na drugą misję w marynarce, bo chciałby być na pogrzebie. A gdyby do tego doszło, zginąłby admirał Keaton, bo porucznik Farrow nie byłby tam, gdzie trzeba, by zauważyć bombowiec torpedowy. Czekaj. Przerwałem, marszcząc brywi. O czym ty w ogóle mówisz? Przyczyna i skutek, Peterze. W tym filmie to wspaniałe życie. Widziałeś go przecież, prawda? Skinałem głową. Chociaż wiem, że oglądałeś. Ty i Marge lubiliście go włączać w Wigilię. Zamilkł na moment, wpatrując się we mnie tak intensywnie, że sam spuściłem wzrok na drewnianą podłogę.

Wiedziałeś, że niewiele brakowało, by ten film nigdy nie powstał? Wszyscy kochają Jimmy'ego Stewarta, ale gdyby nie zrezygnował z lotnictwa, nigdy by go nie nakręcił. Zginąłby? Śmierć skinęła głową. Byłbyś zdumiony, jak wiele mogą zmienić pojedyncze małe żniwa. Nawet śmierć jednej osoby. Weź choćby wujka Harrego, ojczyma Marge. Gdyby nie został zabrany dwa dni przed jej wyjazdem na Uniwersytet w Utah, nigdy nie znalazłaby się na poczcie w dniu, w którym się poznaliście. To była miłość od pierwszego wejrzenia, powiadasz. To był zwykły przypadek. Spotkałem ją, gdy wychodziła, a ja akurat... Nie, nie, nie.

Śmiał się. Głos, który wcześniej brzmiał jak dzwon żałobny żniwiarza, teraz był gładki, pewny siebie, niemal czarujący. Podniosłem głowę, lecz zaraz po kolejnym ataku kaszlu upadłem z powrotem, plując krwią. Wiesz, Pitar? powiedział sztucznie zatroskanym głosem. Naprawdę nie powinieneś zostawiać trutki na szczury w kuchni. Marge zawsze cię przed tym ostrzegała. Nigdy nie wiadomo, kiedy jakiś sprytny, przystojny, mały diabełek może, no nie wiem, dosypać jej do twojej wieczornej herbatki. Plułem krwią.

Wszyscy po kolei padali na ziemię wycieńczeni i złamani. Uchodziło z nich ich marne życia, a ja jeszcze ich paliłem. Gdy pożarłem wszystko, pozostał już jedynie dym, który unosił się aż do świtu. Pozostałem sam, głodny. Odchodziłem. Z pożaru znów stałem się jedynie płomieniem, a ten płomień ostatkami sił mógł jeszcze dostrzec to, co pozostało po nocy. I gdy dym się przerzedził, ujrzałem ostatniego z nich. Patrzył na mnie z oddali, patrzył na mnie i na swoich martwych pobratemców. To był on.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.