Las - CreepyPasta [REMASTERED]

Był wielki, bardziej przypominał wilka niż owczarka. Podrapałem go za uszami. Ładny piesek, co? Osiem lat temu kupiłem. Większy od Hektora jeszcze. Naszego poprzedniego psa. Takie to trzeba trzymać, jak się mieszka przy lesie. Lisy? Zapytałem odruchowo. Dostrzegłem, jak staruszek zerknął na żonę. Trwało to może sekundę. Tak, lisy, kuny, wie pan, kury duszą. Odpowiedział zamyślony. Jego małżonka przytaknęła. Potem odwróciła głowę i wróciła do oglądania telewizji. – Dolewkę? – wskazał na czajnik z herbatą.

Porys zaszczekał i podniosł łeb z moich kolan. No pięknie. Akurat ojciec Mateusz miał lecieć. Mój telefon wpięty do ładowarki w kuchni zapiszczał i zgasł. Po raz kolejny obiecałem sobie, że przy najbliższej okazji kupię nową baterię. I powerbanka. U was tylko czy wszędzie? Wszędzie. Cała wioska ciemna. Odpowiedział pan Stasio, który wyglądał przez okno. Wypiłem kubek herbaty i nalałem sobie jeszcze jeden. Mężczyzna przez cały czas patrzył przez okno. Deszcz nie przestawał zacinać. Ruchem głowy wskazał na mnie. Chciałem zaprotestować, ale tylko wzruszył ramionami.

On jest oddzielony z jednej strony rzeką, a z drugiej mokradłami. Taki w kształcie prostokąta z grubsza. Ale o czym ty... A! Że pobłądziłem do lasu, raczej na skraj lasu. Z drogi mnie stara Bazanowa wypatrzyła. Rowerem z cmentarza wracała. Za fraki chwyciła, zaprowadziła do domu. Ojciec mi tak skórę wygarbował, że przez dwa dni siedzieć nie mogłem. Na sekundę wrócił prąd. Lampa pod sufitem zapaliła się, a potem znowu zgasła. O, rano się akumulator naładuje, a jak dalej światła nie będzie, to pojedziemy do mechanika. Wieś obok. Kupisz pan sobie jakiś zdezelowany z odzysku.

Kilkanaście kilometrów od miasta, a u nas dookoła dzicz. Teraz są jeszcze harcerze, czy to się już skończyło? Nie no, są. No ale pewnie trochę inni niż pan zapamiętał. Teraz skarżą się jak nie mają przy namiotach stołówki, albo jak nie łapią wi-fi. Wi-fi? No, taki internet. Do telefonu. Aha. Kiwnął głową. Mimo to miałem wrażenie, że nie zrozumiał. Przyjechali we czterech. Kupili trochę jedzenia w sklepie i tyle ich było widać. Tylko ekspedientka ich widziała na oczy. Zresztą milicji to potem musiała zeznawać, bo właśnie od milicji się dowiedzieliśmy, że zaginęli.