Coś nie pozwala mi wrócić do domu - CreepyPasta

W końcu odpowiedział na moje pytanie swoim. Wszystko w porządku, chłopaku? Boże, co ja mogłem na to odpowiedzieć? Po tym wszystkim, co przeżyłem. Nie, nie było w porządku, zupełnie nie. Chyba łatwo wychwycił moje emocje, bo trochę rozluźnił postawę. Piłeś coś? Nie, nie, nie, naprawdę proszę pana, nie. Nie będę ukrywał, że wyglądasz jakby cię piekło wypluło. Żadnych prochów? Nic? Nie, nie. Mogę zrobić dowolne testy, jakie tylko pan zechce. Po prostu... Próbuję wrócić do domu i... Nie było szans, żeby wyjaśnić to w jakikolwiek sensowny sposób.

Byłem pewien, że stracę ją już przy pierwszym zdaniu. Ale Boże, jaka to cudowna kobieta. Co prawda nie mogę powiedzieć, że uwierzyła w zniknięcie znanej mi rzeczywistości, ale uwierzyła, że ja w to wierzę. Nie uznała tego za głupią historyjkę, którą wymyśliłem, bo ją zdradzam albo upiłem się z kolegami po pracy. Wszystkie te szalone rzeczy, które wybełkotałem przez łzy, przyjęła ze spokojem. Boże, jak ja ją kocham. Minął już miesiąc i od tamtego dnia nie wydarzyło się już nic niezwykłego. Żadnych znikających ulic, żadnych błędów w Matrixie, ani czegokolwiek podobnego do tamtego incydentu.