Premeditatio malorum — jeszcze raz!

Byłem teraz ostatnio na nowym filmie Smarzowskiego na Domu Dobrym i zrobiłem sobie premeditatio malorum właśnie, że założyłem sobie z góry, że on tak przegnie z tą ilością przemocy jak to Smarzowski, że po prostu ledwie się będzie dało to oglądać. Jak to wyglądało? Może jeszcze opowiem o tym filmie kiedyś w podcaście, ale się okazało, że oczywiście przemocy jest bardzo dużo, ale nie jest ekstremalnie, tak? Że jakby zrobiwszy to ćwiczenie, bardzo ten film doceniłem, tak? Bo z góry się przygotowałem na to, że reżyser już zupełnie przesadzi, a przesadził tylko troszeczkę, więc jakby wyszło naprawdę fajnie i film jest bardzo trafny i poruszający i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej, tak? Ćwiczymy się, wirtualnie sobie odhaczamy w głowie ten negatywny, gorszy scenariusz po to, żeby ostatecznie zaskoczyć się raczej na plus, a nie na minus.