Premeditatio malorum — jeszcze raz!

że wynik już napisanego egzaminu, na który tylko czekam, aż go sprawdzą, nie zależy od tego, co ja sobie pomyślę. Jeżeli siedzę przed telewizorem i widzę Lewandowskiego, który podchodzi do karnego, to to, czy on strzeli, czy nie strzeli, nie zależy od tego, co ja mam w głowie. I tu myślę, jest jasne, to jest taka jakby pierwsza warstwa tych wątpliwości, ale jest i warstwa druga. Warstwa druga, w której można powiedzieć, tutaj wchodzę w rolę filozoficznie, po sokratejsku drążę, czy to uprzedzanie nieszczęścia nie odbiera szczęścia w tym znaczeniu, czy nie odbiera po prostu przyjemności z życia, czy radości z życia, czy takiego cieszenia się i doceniania. tego życia. I znów, odpowiedź stoicka jest taka, że nie, bynajmniej nie, dlatego, że ta technika to nie jest żadne tam czarnowictwo, czy pesymizm.

I tutaj weźmy jeszcze raz tego Lewandowskiego, który podchodzi do karnego. Jak on już staje przed tą piłką, to nie, to nie jest moment na stosowanie premeditatio malorum. W tym sensie, że on nie ma myśleć, że być może nie trafi. To nie działa po prostu w ten sposób. To nie jest żadne premeditatio malorum. Malorum, dobre wykorzystanie tego uprzedzania nieszczęścia, tej negatywnej wizualizacji jest wtedy, kiedy w tym przypadku przed meczem Lewandowski sobie powie, że no dobra, jestem wytrenowany, umiem tyle, gramy najlepiej jak możemy, dajemy z siebie co możemy, ale reszta jest niezależna. Wynik nie jest z góry powiedziane, że wygramy, być może przegramy. W tym sensie to zastosować, żeby się nie bać porażki.