Odyseja (reż. C. Nolan)

I to właśnie jest treścią jak mi się wydaje filmu Nolana i to go czyni tak ciekawym. I oczywiście jesteśmy tutaj no właśnie w pewnym sensie na antypodach mitu o Odyseuszu, znaczy w tym sensie, że niektórzy mówią, że Odyseja Nolana nie jest wierna oryginałowi, bo hełmy są nie z tej epoki albo, że Helenę, która tam się pokazuje w trzech scenach na krzyż gra czarnoskóra aktorka. Prawda jest taka, że Nolan w tym sensie się świadomie rozchodzi czy dyskutuje z Homerem, że pokazuje, że zastanawia się dlaczego Odyseuszowi tak długo to zajęło. Pokazuje Odyseusza jako człowieka przeoranego do cna wojną i tymi wszystkimi przejściami, a klasyczny Odyseusz, przynajmniej takie jest powszechne wyobrażenie o klasycznym Odyseuszu, no jest takie, że to jest mąż, heros bez skazy, którego się nic nie ima.

To nie jest wykroczenie poza to co ludzkie, tylko u Homera właśnie Heros czy Bóg to jest po prostu więcej tego co ludzkie, więcej siły, więcej przebiegłości, więcej siły życiowej. Bogowie i Herosi to są tacy ludzie na sterydach, tacy super doładowani ludzie. Boskość i heroizm nie jest rozumiane jako wyzwolenie się od ludzkich przywar, tylko jako więcej tych ludzkich uwarunkowań, więcej seksu i przemocy, mówiąc debitnie. I Odyseja Nolana jest właśnie... Seksu może jest mniej, ale przemocy jest bardzo dużo i jest właśnie o tym, do czego ta Przemoc prowadzi i jeżeli chcesz poczytać więcej, to tutaj fajną lekturą, krótką, zwięzłą i debitną, jakby rozwijającą te wątki, będzie Simone Weil i jej Iliada, czyli Pieśń o przemocy.