Marek Aureliusz, Rozmyślania, księga I

Dlatego, że tam Marek Aureliusz nie snuje własnej myśli od siebie, tylko to wszystko jest takie zorganizowane wokół tego, co on komu zawdzięcza, czy czego od kogo się nauczył. Przeczytam może parę przykładów. Pierwsza otwierająca linijka jest o tym, że dziadkowi Werusowi Marek dziękuję, czy że jemu zawdzięcza, zawdzięcza mu łagodność i równe usposobienie. Matce, prosty sposób bycia i dobroczynność, pradziadowi to, że miał dobrych nauczycieli, diognetowi wstręt do błahostek i, cytuję, brak wiary w to, co mówią czarodzieje i kuglarze. To by się nam bardzo dzisiaj przydało w epoce internetu, prawda?