#22 Zaginiona Rzymianka 1/3 Tropy papieskie

Ostatni wydawałoby się przełom to rok 2013 i pojawienie się na scenie Marco Fassoniego Accettiego. Accetti to człowiek związany luźno z branżą filmową, fotograf, powiązany też ze skrajną prawicą. Pojawił się w prokuraturze twierdząc, że to on był odpowiedzialny m.in. za porwanie Emanuele Orlandi, a także Mirelli Gregori, że to on był Amerykaninem. Uwiarygodniło go to, że jego twierdzenia pozwoliły odnaleźć flet, który rzekomo należał do Emanueli. Przypominam, że ona zaginęła, wracając z lekcji muzyki. Accetti twierdzi, że to właśnie on dzwonił do rodzin uprowadzonych, a także do adwokata Egidio do Watykanu.

Przedstawia w dość ogólnikowy i wciąż tajemniczy sposób przebieg i motywy porwania. Stwierdzi, że te porwania tak naprawdę były udawane, ponieważ obie dziewczyny zgodziły się na wzięcie udział w pewnego rodzaju przedstawieniu. Było to również za zgodą ich ojców. Ojca Mirelli, bo miał długi, i ojca Emanuelli, ponieważ był naciskany za błędy, jakich dokonał przy zabezpieczaniu audiencji papieskiej. Obie dziewczyny miały przez swoich porywaczy zostać wyprowadzone z Włoch. Po tych jego sensacyjnych zeznaniach ruszają czynności sprawdzające, Które jednak dają rezultaty generalnie negatywne. Sam Accetti został uznany za osobę niewiarygodną, rozkarżony o fałszywe samooskarżenie się, chociaż ostatecznie nie został za to skazany.

Tym niemniej biegli w jego sprawie, orzekli, że jest to osoba zaburzona, osoba skrajnie narcystyczna, która ma obsesję zarówno na punkcie swojej jak największej obecności w mediach, ale też właśnie sprawy Emanueli Orlandi. Nawet jego krewni mówili, że od laty zbierał on wycinki z gazet o tej sprawie, interesował się śledztwem, co też zapewne pozwoliło mu uzyskać początkowo, a w pewnym stopniu i do dzisiaj, jakąś wiarygodność. Po prostu dobrze znał tę sprawę. Podsumowując postać Accettiego, o którym mówię też w tym odcinku o Emanuelli, po pierwsze nie ma pewności czy to on był rzeczywiście tym Amerykaninem, czy to on dzwonił, czy od początku działał w sprawie.

Ktoś taki obsesyjnie zajmujący się sprawą jak chociażby Accetti z pewnością mógł o nich wiedzieć. Nie były to żadne nowe dla śledczych elementy. Całe negocjacje z Amerykaninem, jak wiemy, do niczego nie doprowadziły. Spełnianie lub niespełnianie jego żądań, tak jak ten apel prezydenta Pertiniego, nie miało żadnego znaczenia dla losów ani jednej, ani drugiej dziewczyny. Amerykanin mówi w końcu, że na wypuszczenie dziewczyny nie ma żadnej nadziei, natomiast nie mówi, z czego to właściwie wynika. Jak to możliwe, że taka potężna organizacja, która w biały dzień porywa dziewczyny z centrum Rzymu dla celów politycznych, dla negocjacji z Watykanem czy z państwem włoskim, nie jest w stanie w żaden sposób udowodnić, czy rzeczywiście dokonała tych porwań?