Pojechał walczyć za Ukrainę. Został ranny i zobaczył wojnę od środka | Marcin Fijas |#91

Tutaj remis można by im dać, No wiesz, powiedzmy sobie szczerze, brutalność Ukraińców w tamtych czasach była niewyobrażalna, ale też trzeba powiedzieć sobie szczerze, że na początku tej wojny pełnoskalowej od 24 lutego 2022 roku będę tego bronił do końca swojego życia, że w interesie Polski było to, żeby ta Ukraina szybko nie padła i na tamten moment uważam, że zrobiłem bardzo słusznie, że tam pojechałem. Stało się, jak się stało. Na szczęście przeżyłem i jestem tutaj. Robię dobre rzeczy dla Polaków i bardzo się z tego cieszę. Jeżeli ktoś będzie chciał mnie ubliżać za to, że walczyłem w Legionie Międzynarodowym Obrony Ukrainy, to może ubliżać. Nie mam z tym problemu, że ktoś się z tym nie zgadza. Co mogę powiedzieć?

Gdybym tam nie pojechał, to nie poznałbym tych Polaków, których tam poznałem. A jest 2026 rok. Co miesiąc wozimy, ja, moi ludzie, moi koledzy, wożą pomoc dla Polaków na Ukrainie. Co miesiąc są jakieś akcje organizowane przez nas. Zorganizowałem w tym roku kolonię dla polskich dzieci z Ukrainy. Ja jeszcze chciałem się zatrzymać tego, jak tam właśnie wyjechałeś. Bałeś się? Przetrzymałeś tam obawy największą? To znaczy, obawę to miałem przed tym, czy ja się dogadam w ogóle. Okazało się, że język rosyjski był głównie... W Legionie Międzynarodowym porozumiewaliśmy się po angielsku, więc ja tam angielski język znałem nie tak dobrze pewnie jak Polacy na obczyźnie, ale szybko sobie przypomniałem. Miałem dużo kontaktu z Amerykanami, właśnie z Brytyjczykami i rozmawialiśmy po angielsku.

Najbardziej się bałem tej komunikacji. Generalnie ja nie mam czegoś takiego... A jak do tego Legionu, jak trafiłeś? W niedzielę, bo wojna zaczęła się w czwartek, pełnoskalowa, w niedzielę Załęski ogłosił tworzenie Legionu Międzynarodowego. Na Twitterze przeczytałem taki post. W poniedziałek poszedłem do ambasady Ukrainy w Polsce. Oni nie wiedzieli, o co mi chodzi, więc pokazałem tego tweeta, zostawiłem swój numer telefonu. We wtorek dostałem instrukcję, gdzie mam się udać i kiedy i o której. I we wtorek, że tak powiem wieczorem, Człowiek, którego poznałem parę dni wcześniej i wymieniłem się z nim kontaktem, zawiózł mnie na Ukrainę, na granicę, no bo wiedziałem, że ten człowiek nie zna nikogo z moich znajomych, z mojej rodziny i nikomu o tym nie powie, że tam jestem, więc ja tam pojechałem bez wiedzy kogokolwiek.