Siedem spraw, nowe tropy i pytania

Inicjowanie codziennego raportu. System Protokół Zbrodni gotowy. Analiza dowodów w toku. Dziś w Protokole Zbrodni. Mumia, która przez lata milczała. Zaginięcia, w których czas zaczyna działać przeciwko prawdzie. Nowi podejrzani. Śmierć przy wiadukcie. Ogień podłożony z bezmyślności i ciało seniorki, którego nikt nie powinien był przeoczyć. Subskrybuj po więcej, zaczynamy! W Palermo, w podziemiach klasztoru Kapucynów, znajduje się miejsce, w którym czas zdaje się płynąć inaczej. Wśród ponad 2000 zachowanych ciał, największą uwagę od lat przyciąga mała dziewczynka. Nazywała się Rosalia Lombardo.

W przypadku Rosali stało się jednak inaczej. Z relacji dotyczących tej historii wynika, że jej ojciec nie potrafił pogodzić się ze stratą córki. Zwrócił się więc do Alfredo Salafi, sycylijskiego chemika i balsamisty, prosząc go o zakonserwowanie ciała dziecka. To, co wykonał Salafia, przez dziesięciolecia uznawano za niemal niewytłumaczalne. Ciało dziewczynki zostało złożone w krypcie klasztoru kapucynów w Palermo, a jego stan zachowania zadziwiał kolejne pokolenia odwiedzających i badaczy. Rysy twarzy pozostały wyraźne, skóra zachowała delikatny wygląd, a na twarzy dziecka wciąż można dostrzec nawet bardzo drobne włoski. Z tego powodu Rosalia Lombardo zaczęła być nazywana najpiękniejszą mumią świata.

Przez długi czas najważniejsze pytanie brzmiało, jaką metodę zastosował Alfredo Salafia. Naukowcy analizowali wygląd mumii, porównywali ją z innymi przypadkami konserwacji ciał i próbowali odtworzyć technikę, która pozwoliła uzyskać tak trwały efekt. Odpowiedź pojawiła się dopiero w 2009 roku, gdy odnaleziono dokumenty związane z pracą Salafii. Według Daria Piombino-Mascaliego, antropologa i kuratora naukowego Katakumb Kapucynów w Palermo, formuła zastosowana przy Rosalii opierała się na mieszaninie formaliny, gliceryny, siarczanu cynku, alkoholu oraz kwasu salicylowego. Każdy składnik miał własne zadanie. Jedne substancje odpowiadały za zatrzymanie procesów biologicznych, inne pomagały zachować elastyczność tkanek, a kolejne wpływały na trwałość całego zabiegu.

W 2012 roku podjęto decyzję o dodatkowej ochronie ciała dziewczynki. Rosalia została przeniesiona do specjalnej szklanej trumny, która miała ograniczyć wpływ błysków fleszy, zmian wilgotności oraz innych czynników zewnętrznych. Był to ważny krok, bo tak wyjątkowy stan zachowania wymaga stałej kontroli i ostrożności. Sam klasztor Kapucynów w Palermo ma znacznie dłuższą historię niż sprawa Rosalii. Zbudowano go w 1534 roku, a kryptę utworzono w 1599 roku. Do 1670 roku katakumby służyły przede wszystkim jako miejsce pochówku mnichów. Ciała, które ulegały naturalnemu zachowaniu w szczególnych warunkach podziemi, ustawiano przy ścianach.

Z czasem zaczęto tam chować także osoby należące do wyższych warstw społecznych. Pod koniec XIX wieku zakazano dalszych pochówków w krypcie, choć zdarzały się wyjątki. Jednym z nich był pochówek Rozalii Lombardo. I właśnie ten wyjątek sprawił, że historia małej dziewczynki stała się jedną z najbardziej znanych opowieści związanych z katakumbami Kapucynów. Nie dlatego, że daje proste odpowiedzi, lecz dlatego, że łączy osobistą stratę, naukę, pamięć i pytanie o to, jak daleko człowiek potrafi posunąć się, by zatrzymać obraz kogoś ukochanego. W sprawie zaginięcia Beaty Klimek-Sporadza w województwie zachodniopomorskim pojawiły się nowe ustalenia.