PATCHWORK. Kiedy miłość to za mało

I w rodzinie z tego pierwszego podejścia, jakby tak, role insidera, outsidera są absolutnie naturalnie płynne. To są te momenty, w których dziecko raz jest przy mamie, raz tacie, raz mamamoze, raz tatoze, tata czasem jest bliżej dziecka, czasem mama, to się zmienia. Tu i tak jakby ludzie potrafią być zazdrośni o to, ale potrafią sobie to jakoś tam wytłumaczyć często, natomiast w patchworku często te role, no właśnie są takie mocne, są typowe, są naturalne, gdyby w pierwszej rodzinie te role się zamroziły i przy tym pozostać, to to będzie naprawdę duży problem. Natomiast w patchworku rodzic biologiczny właśnie jest tym insajderem, czyli kimś od środka, kto zna reguły, rytm, potrzeby dziecka, zna historię, zna to, co dziecko lubi, nie lubi, co go pociesza, co jest dla niego trudne.

I one są niezależne od systemu, który tworzymy, ale już też jest w patchworku ta druga część tego, co się dzieje i ona wynika z faktu właśnie tego, że jest się w tej rodzinie patchworkowej, bo w patchworku właśnie zawsze jest insider i outsider. Insider to osoby, które już mają za sobą tę historię, tak jak powiedziałam, a outsider jest tą osobą, która nie ma. Insider doskonale wie, co dana rzecz oznacza, outsider kompletnie nie, nie ma do tego dostępu zupełnie. Więc kiedy pojawiają się sytuacje, w których na przykład jedno dziecko rozmawia ze swoim rodzicem biologicznym i ten właśnie partner z zewnątrz się temu przysłuchuje i jakoś próbuje nawet dołączyć do rozmowy, coś powiedzieć, ale czuje, że trudno, trudno tam być przyjętym, że tak nie umie do tego jakoś dołączyć.

I często ludzie się oskarżają, że to ty powinnaś lepiej się dopasować i coś zrobić. Często sama ta osoba też się oskarża o to, że nie potrafi, że nie pasuje, że jest zbyt chłodna. Rodzic biologiczny mówi tak, bo tobie nie zależy, że gdyby ci zależało, to byś jeszcze zrobiła to, to i tamto. No ale właśnie to jest trochę o tym, że system, do którego taka osoba dołącza, właśnie jest gotowy, jest zamknięty z własnym rytmem, więc tu trochę nie jest miejsce na pytanie, co jest z tobą nie tak, czy co jest ze mną nie tak, tylko jakiego wsparcia potrzebuje ktoś, kto jest outsiderem w tym systemie, kto dopiero poznaje tą rodzinę i co może zrobić ten insider, żeby zrobić trochę miejsca między tymi światami, bo to on jest bardziej odpowiedzialny tutaj za to, żeby tę osobę

przyłączyć. Oczywiście obie strony mają tutaj rzeczy do wykonania. Ale też jak możemy dzieciom pomóc w tej sytuacji, bo często to dziecko też jest insiderem wobec swojego biologicznego rodzica, ale outsiderem wobec tego partnera nowego, czy też partnerki. Więc w patchworku absolutnie nic nie jest oczywiste. Każda osoba w każdej z tych ról przeżywa te swoje chwile zupełnie inaczej, patrzy z zupełnie innego miejsca i dopóki to Tego sobie nie uświadomimy, po tym możemy mylnie interpretować swoje reakcje jako złą wolę, złe intencje, chociaż po prostu ta dynamika się dzieje i też żeby była jasność, nie da się tego uniknąć. Nie ma takiej możliwości, żeby to przeskoczyć, pominąć, żeby nie być w roli outsidera, insidera, to po prostu się dzieje.

Te uczucia pominięcia bycia nieważnym plus uczucia rozdarcia, jak być pomiędzy, to uczucie pominięcia często towarzyszy osobie dołączającej do patchworku, a uczucie bycia rozdartym towarzyszy rodzicowi, który buduje ten związek. no jest czymś naturalnym, zupełnie. I może też nie mijać. Może być to pewnym elementem, który zawsze w tej relacji jest. Więc te pozycje właśnie outsidera, insidera są najważniejszymi takimi pojęciami i one są na początku sztywno ustalone. I chcę, żeby to wybrzmiało, że to jest normalne. Normalne. Tak jak powiedziałam, w pierwszej rodzinie te role są płynne. Raz ktoś jest bliżej, raz ktoś jest dalej. Tutaj one są zamrożone. I są normalnym zjawiskiem, takim zjawiskiem, który trochę pokazuje strukturę tej relacji, w której relacja rodzić dziecko jest ważniejsza od relacji pary dorosłych.