Mateusz Brela: Kiedy sportowiec zderza się z hejtem (MW Podcast #36)

Tylko mam wrażenie, że przez historię, to tego też mnie uczyła moja koleżanka ze studiów, która jest świetną trenerką w biznesie i psycholożką zajmującą się innowacją, tworzeniem, przygotowywaniem też prezentacji, wykładów itd. Pamiętam, jak ona mi bardzo dużo opowiadała o tym, żebym pamiętał o wykorzystywaniu historii. Na przykład w książce, bo historie bardzo często nie tylko potrafią odnieść się do człowieka i pokazać w jaki sposób on przebył jakąś drogę, ale dzięki nim czytelnik na przykład, czy osoba, która jest odbiorcą może się bardziej utożsamić z daną historią. Więc powiedziałbym, że chyba przenikałem cały czas też tam jako Mateusz. Starszy, młodszy, ten chłopiec i ten nastolatek. Opowiedz mi właśnie, bo to jest jakby też podcast typowo sportowy, który prowadzę, o swoich właśnie poczynieniach piłkarskich, no bo jednak przeszedłeś przez szczeble Korony Kielce, wyjechałeś do Stanów, tam grałeś w NCAA.

Byłem tam, wiesz, prognozowany do gry w pierwszym składzie, więc bardzo szybko się wszystko zmieniło. Jeszcze na tym etapie to w ogóle jest tak, że według mnie szybko zawodnik może wyskoczyć. Tam podobno nawet, wiesz, jakiś kontrakt młodex za klasie mi chcieli zaproponować i tak dalej. Trener dzwonił do mojej mamy, ten sam, który chciał mnie oddać, wypożyczyć z tego Rony, że ona mi w ogóle niszczy karierę, że ja nic nie osiągnę przez to, po co do Stanów, przecież jest Korona. No ale ostatecznie powiedział mi, że to była jedna z najlepszych decyzji mojego życia, bo Bo tak jak powiedziałem, nauczyłem się bardzo dużo. Poziom był wysoki w tej konferencji, w której ja grałem. Warunki były chyba najbardziej profesjonalne, jakie w życiu widziałem. Pewnie niewiele widziałem z takiego topu, ale naprawdę w Stanach jest top, jeśli chodzi o przygotowanie zarówno fizyczne, jak i regeneracja, fizjoterapia, jedzenie.

Wyjechałeś z tego polskiego środowiska, teraz wracasz po latach nauczony i co? Znowu inne stare podejście mentalne do zawodnika? Nie miałeś takiego brutalnego zderzenia? Powiem Ci, że teraz jak sobie przypominam tamte czasy, to ja pamiętam, że ja przyjechałem około... Pewnie czerwca i poszedłem do Korony trochę na przeczekanie. W takim sensie poszedłem, byłem w Kielcach wtedy i trener, który był moim trenerem jeszcze w czasach gimnazjum, był wtedy Sławek Grzesik. Ja do niego po prostu zadzwoniłem, zapytałem się, czy ja mogę po prostu przyjść i potrenować, bo czekam teraz na kolejne testy, bo moi menadżerowie ci ze Stanów właśnie mieli mi pomóc załatwić kolejne testy w Szwecji, tam się coś kroiło chyba na Cyprze, jakieś takie trochę egzotyczne kierunki, ale ja przyszedłem do tej Korony, przyjechałem do tych Kielc,

Marnotrawnym synem, którego za każdym razem korona przyjmowała jak przychodził i on totalnie marnował za każdym razem tą szansę i finalnie niestety skończył źle, ale to już nie na dzisiaj na pewno rozmowa, może nawet na nigdy. Ale słuchaj, on znowu zawalił. On też był stoperem, lewym obrońcą albo stoperem. I nie trenował chyba przez trzy dni i przyszedł dopiero dzień przed sparingiem. No i ci trenerzy zapytali, czy ja bym zagrał, bo nie chcą go wystawić właśnie trochę za karę, ale go zabiorą specjalnie, żeby przesiedział na ławce i wiesz, i może wszedł tam w drugiej połowie. Dla mnie to super, ja się szykuję do testów, wiesz, a tutaj jeszcze sobie zagram w rezerwach z drugoligową drużyną. No fenomenalnie, prawda? Przegraliśmy ten sparing co prawda 4-0, bo te rezerwy wtedy były słabe, ale ja grałem na takim luzie, na takim spokoju, że wiesz, nawet ci chłopcy, którzy tam byli z takich roczników 98, 97, dla mnie to wtedy byli chłopcy, prawda, no bo byli o 5-6 lat młodsi ode mnie, więc ja miałem 23 lata, oni mieli po 17-18.

Właśnie mam trochę ten, nawet niektórzy mówili, amerykański luz. I wiesz, i wychodzę na jakiś sparing, który w ogóle mi się trafił jak, wiesz, jak ślepej kurze ziarno. I wykorzystałem te 90 minut w tym sparingu i podpisałem kontrakt, więc dla mnie to w ogóle było nawet, bym powiedział, takie spełnienie marzeń, prawda? Jakiś tam artykuł się pojawił, wiesz, Kielczanin wraca z Ameryki, tylko tam ktoś to źle niestety w Stanach wtedy parafował, bo napisali, że wiesz, że będę grał tam w Top Flight Lidze, wiesz, Ekstraklasa Polska. I gdzieś tam Korona to wyłapała i zapytali, wiesz, dlaczego oni tak to napisali. A ja nie wiem, dlaczego oni tak to napisali. Prawdopodobnie dlatego, że nie zapytali mnie, gdzie będę grał. No i wiesz, i wtedy tam sprostowali w artykule, że do rezerw wracam, ale że tam będę walczył o Ekstraklasę.

Więc ja Ci powiem, że ja wtedy się czułem tak, wiesz, dumnie, że wracam do tej Korony. Oni mnie wreszcie chcą, że chcą mnie dowartościować. Oczywiście przez pierwsze pół roku od mojego powrotu padało jedno i to samo pytanie. Po co Ty wróciłeś ze Stanów do Kielc? Ty oszalałeś? Czego Ty tutaj szukasz? To było jedno, półkopowtarzające się pytanie. Wróciłeś? Po co Ty wróciłeś z tych Stanów? Bo wiesz jaki jest obraz Stanów albo jaki był jeszcze 10 lat temu, że to jest naprawdę kraina mlekiem, miodem płynąca, pełna możliwości i wiesz, i dolarówek rosnących na drzewach w Centralnym Parku w Nowym Jorku, nie? No i jakby ja teraz nie neguję tego, bo Stany i akurat wschodnie wybrzeże, na którym ja mieszkałem, bo ja mieszkałem w New Jersey, Seton Hall ma swoją siedzibę w New Jersey, pół godziny drogi pociągiem od Nowego Jorku, ale bardzo dużo czasu spędziłem w Nowym Jorku.

Pół roku później od tego podpisania kontraktu w Koronie, czyli końcówka 2015 roku, to był sezon 2015-2016, ja podpisałem kontrakt na rok. Powiem Ci, że tam być może, żebym powiedział, że nastąpił takie małe zderzenie z rzeczywistością, bo mnie się zaczęły przypominać te wszystkie lata, kiedy Korona była tym samym miejscem, które ja pamiętam. Czyli z jednej strony jestem w tej Koronie, jestem w tych rezerwach, mam tam jakąś szansę do przebicia się, Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku.

Oczywiście, jakby ja w przesiadkówce kobiet bardzo mocno też siedzę i trenerzy, którzy pracowali na przykład i tu i tu, zwracają uwagę, że u kobiet one znacznie uważniej zwracają uwagę na nawet konkretne słowa, jakie powiedz. Oczywiście. Wiesz, nie mówię tu o tym, że u kobiet na przykład nikt nie przeklina, bo jak trzeba, to tam pójdą mocniejsze słowa, ale jednak te siatkarki, no to one strasznie dłużej trzymają, analizują to, co trener do nich powie, bo tam czasami tak... Kiedy sportowiec zderza się z hejtem MW Podcast 36. Names mentioned, Korona Kielce, Ghostrif.

Kiedy sportowiec zderza się z hejtem MW Podcast 36. Names mentioned, Korona Kielce, NCAA, Ghostrifter. Kiedy sportowiec zderza się z hejtem MW Podcast 36. Names mentioned, Kiedy sportowiec zderza się z hejtem MW Podcast 36. Names mentioned, Kiedy sportowiec zderza się z hejtem MW Podcast 36. Nie umówmy się, to też ich kształtuje później jako dorosłych, jakie mają doświadczenia z trenerami młodzieżowymi, więc myślisz, że pod tym względem też trenerzy tych juniorów czy dzieciaków też to się rozwinęło?